25 Kasım 2012 günü solda yeni bir siyasi parti kuruluyor. Ancak, bu partinin bundan önce kurulan sol partilerden farklı ve önemli birkaç yanı var.

Her şeyden önce, bir yılı aşkın bir süredir önce Yeşiller Partisi ve EDP arasında başlayıp, daha sonra bu partilerin dışında başkaca birey ve çevreleri de kapsamaya başlayan bu çalışma, gerçekten solda değişime, dönüşüme ve umutlu bir geleceğe işaret etmektedir.

Bu girişim, solun tarihsel geçmişinin üzerinde tepinmeyi değil, onu aşmayı ve sağlıklı bir geçmiş muhasebesini yapmayı amaç edinerek, asla geçmişe takılmayan ama geçmişi de yok saymayanbir pencere aralıyor.

İkincisi, ciddi sayılacak bir gelecek vizyonuna ve radikal bir yenilenmeye vurgu yaparak bunu sahici kılacak politik hat oluşturmaya kararlı görünüyor.

Kendisini sol cenahta daha özgürlükçü ve demokrat olarak tanımlayanların, Yeşillerle bu arayışı ortaklaştırması ve bu konuda kararlılık göstermesi bile, başlı başına radikal bir tutum alışaişaret etmektedir. Yeşillerin de sol ile yeniden ortak bir arayışa girmesi yapılan işin önemini ve güven veren bir iş olmasını sağlamaktadır.

Ülkemiz solunun ana teorik problemi, genel olarak reel sosyalizmin yenilgisiyle ortaya çıkan politik sonucu doğru okuyamaması ve bu yenilgiyi masaya yatırıp, neşter atıp gerekli operasyonu yapamamasıdır. Sosyalizmin bir tarihsel döneminin yenilgiyle sonuçlandığını kabullenmek ve artık hiçbir şey eskisi gibi olamaz demek tek başına yeterli olamamıştır. Geleceğin sol ve sosyalizm sürecini nasıl tasarladığınızı söylemediğiniz, bunu toplumsal hayata tercüme edemediğiniz sürece, sadece gelecek sosyalizm sürecinin daha demokratik olacağını iddia etmeniz, tek başına ne yeterlidir, ne de toplumu ikna eden somutlukta bir şeydir.

Toplum sizi bugün sözünüzle ve o sözünüzün politikadaki pratiğiyle değerlendirip, hakkınızda bir yargıya varıyor. Bunu da eyleminize, politik söyleminize ve pratiğinize desteğiyle gösteriyor. Daha siyasal açıdan da, sandıkta size verdiği oyla sizin hakkınızdaki değerlendirmesini puanlandırıyor.

Şayet siz bugünki siyasal gelişmeler karşısında, burjuva partilerinin, Ergenekon partilerinin, muhafazakar partilerin, milliyetçi partilerin gerisine düşüyorsanız, en önemlisi halkın genel ve haklı talepleri karşısında, bu partilerin bir iki adım önünde duramıyorsanız, toplumun sizin hakkınızdaki yargısı da söyleminize göre değil eyleminize göre oluyor.

İşte Yeşiller ve özgürlükçü solcuların yeni siyaseti, solun bolca bulunan örgütlerine ve pratiklerine rağmen becerilemeyen daha radikal ve gerçekten geleceğe dair somut adımları ve yenilenmeyi amaç edinen alternatif bir yolu bize göstermektedir.

Bugün solun toplamının alanlardaki kitlesini, parti defterlerindeki üyelerinin çoğunu 68 ve 78 kuşağından gelen eski kadrolar oluşturmaktadır. Memleketin yeni genç nüfusunun, bugünki solun toplamına ilgisi maalesef çok azdır. Yeni bir Türkiye’yi, daha demokratik bir ülke idealini bugünkü genç kuşakların ortak paydası yapmadan solun başarısını görebilmek mümkün değildir.Artık geçmişin anılarıyla yaşayan bir sol olmaktan, gerçekten geleceğin hayalini kurmaya başlayan ve gerçekleşebilir bir gelecek iddiasını topluma ikna edici bir dille anlatan sol olmaya yönelmek zaruridir.

EDP ve Yeşiller bugün ne geçmiş solun örgütlü siyasal ilişkilerinin birliğini amaçlıyor, ne de geçmişten süzülüp gelen solun kazanımlarını ve kadrolarını yok sayarak, bir sıfır noktası ilan ediyor. Hem hiçbir şeyin sıfırdan başlamadığını bilerek, hem de geçmişe öykünerek geleceğe körleşen bir yanlışa düşmeden, farklı, radikal ve gerçekten yenilenmeyi amaç edinen bir siyasal yol tutuyor.

Yeni siyaset, 21. Yüzyılın solunun daha demokrat, daha özgürlükçü, daha ekolojist olması gerektiğini laf olmaktan çıkarıp bugünki eylemimiz içinde bütün bir topluma anlatmayı hedefliyor. Bunun için, kimi sol çevrelerin burun kıvırmaya çalıştığı ve “yeşillenmiş sol olur mu?” diye alay konusu etmeye çalıştığı şeyin, bizim açımızdan çok kıymetli bir şey olduğunun bir kez daha altını çizmek istiyorum.

Daha özgürlükçü, daha demokrat, daha ekolojist bir solun kitlesi asla niyetler okunarak değil, yaşadığı coğrafyanın tüm yurttaşlarına aynı mesafede durarak belirlenecektir. Kimse dilinden, kimliğinden, giyim ve kuşamından, yaşam tarzından ötürü ötekileştirilip ayrıştırılmadan, bir kitle çalışması yapmak bu siyasi hareketin en belirgin özelliklerinden biri olacaktır.

Türkiye’nin yüzde yirmi beşine gözünü dikmiş ve sıkışmış bir sol olmaktan çıkıp, memleketin yüzde yüzüne ulaşmayı benimsemiş bir sol olmaya yönelmek ayırt edici özelliğimiz olacaktır. Bugün memlekette yaşanan en temel sorunların çözümsüzlüğü, sıkışmışlığı aslında böylesiözgürlükçü demokrat ve sol bir seçenekten mahrum kalmışlıktan kaynaklıdır.

Yeşiller ve EDP’nin açtığı yol, bu çözümsüz ve sıkışmış gibi duran tüm meseleler karşısında toplumun önüne farklı seçenek sunmak, farklı bir sol söylem koymak ve umut verecek bir gelecek vizyonunu ortaya koymaktır.

Bu yeni seçeneğin temel işi sol içi bir polemiğe teslim olmak değil, aksine rejimle, sistemle polemik kurarak, “maçı kapitalizme karşı bir maça çevirme” ve kapitalizmi aşacak bir toplumsal düzenin işaretini verecek eyleme vesile olmaktır.

O yüzden Yeşiller ve EDP gerçekten sol bir gelecek için adım atmaktadırlar. Bu anlamda bu emeğe sahip çıkmak, omuz vermek, belki bugün için değil ama gelecek için çok anlam ifade etmektedir.

Naci Sönmez – www.turnusol.biz

Otuz yıldır “orada” köyler, ormanlar yakılır, çocuklar öldürülürken burada hiçbir şey olmamış gibi yaşanabiliyor, tatile gidiliyor, alışveriş festivali, demokrasi bayramı kutlanıyor.

Özel harekattan bir polis küçük bir çocuğu yanına çağırıp, parmağıyla fiske atarak tek gözünü kör edebiliyor ve yanındakilerle birlikte gülebiliyor. Evlerin içine bomba atılıp bebekler öldürülebiliyor.

Bir at makineli tüfek ateşiyle ortadan ikiye parçalanabiliyor, kuzular ahırlara kapatılıp yakılabiliyor ve binlerce insan şerefli Türk ordusu tarafından asit kuyularına atılabiliyor

Birkaç terörist bacaklarından iple ne mutlu türküm diyene yazan bir tabelaya bağlanabiliyor ve insan kulaklarından koleksiyon yapılabiliyor.

Otuz dört genç bir saat içinde paramparça edilebiliyor.

Test edildi ve onaylandı.

Hapiste yedi yüz kişi barış için açlıktan her an ölüme doğru yaklaşırken, yenilip, içilip eğlenilebiliyor.

Kendimi izliyorum yabancı birini izler gibi, hayalet gibi geçiyorum şehirden, bazen bir tost ısmarlıyorum, çift kaşarlı olsun diyorum, alışkanlıktan. Üstüne bir sigara yakıyorum. Kitaplara başlayıp kitapları bırakıyorum. Yediğim her lokma zehire dönüşüyor, okuduğum her satır beynimi yakıyor. Bütün hücrelerim çığlık çığlığa ölüyor. Kimse inanmaz belki kulaklarımla duyuyorum ama.

Sokaktan gelip geçenlerin yüzüne bakamıyorum. Kendimden de onlardan da korkuyorum. Başkası ölürken yaşamak maharetini edinmiş bu yaratıktan herkes korkmalı. Bu yaratıktan türeyecek nesillerden korkmalı.

“Biz de bir candır kalmış.” Dünyada ahrette malı mülkü olan korkmalı.

Kandil “dümdüz” edildikten, son ” terörist” de ölü ele geçirildikten, son ağaç da yakıldıktan sonra olacaklardan korkmalı.

Vallahi ve billahi ölüm sanatını öğrenmedik biz. En kusurlu en halimizde ve en geniş tanımıyla BİZ…  Bütün suçlarımızın vebalimin sonuna kadar üstlenerek; BİZ. Ölümden değil yaşamdan yana olduk BİZ.

“Anarşistleri” “teröristleri”” bölücü örgüt mensuplarını” muhalifleri katletmeye doyamayanlar, sonuncusu da yok edildikten sonraki mümbit toprakta büyüyüp yetişecek olanlardan korkmalı.

“Biz de bir candır kalmış”,  iktidardakiler korkmalı. Bu yaratık, başkasının kanlı etiyle beslenecek. Bu yaratık su olmayan şehirde havuzlu villada oturmak ve başkalarından daha çok yemek için nehirleri, ormanları yok edenlerin kök hücrelerinden türeyecek.

Diktatörler, her muhalif “faydalı gazla” boğulduktan, her sendika her örgüt yok edildikten sonra evlerinde gizil gizli kin büyütecek olanlardan korkmalı. Başkasının boğazını kesip lokmasını almaktan başka yol bilmeyecek, adalet, eşitlik, özgürlük fikriyle karşılaşmadan büyüyecek olanlardan korkmalı. Hafızasında hiçbir şey olmayan, hedefinde sadece kazanmak olan bu yırtıcıdan bütün dünya korkmalı.

Toplumsal hafızanın sığındığı her yuvayı yok edenler geçmişsiz ve geleceksiz doğacaklardan korkmalı.

Taksim meydanı… Ki otuz altı kişi birden ölmüştük orada. . Kötü bir anı evet, ama anılar böyledir, en güçlüsü en kötüsüdür her zaman. Hafıza, onu koruyorsa bir bildiği olduğundan…

Kanatları yanmış kuşlar çoktandır yasını tutuyor ağaçların. Kürdistan’da yakılan ormanlara aldırmayanların Taksimdeki ağaçları kurtarmayı başaramayacaklarını biliyorlar.

UMUT

Geçenlerde bir köpek gördüm, Kadıköy’de boğa heykelinin bulunduğu meydanın ortasında. Bir mağazanın önüne yatmış kriz geçiriyordu. Mosmor dili kaldırımın üstündeydi, gözleri yarı açık tir tir titriyordu.

Başında durdum su içirmek için ona doğru eğildim, Köpeğin önünde yattığı mağazadan bir genç çıktı. Gülümseyerek yanıma yaklaştı. “Üzülmeyin, bir şeyi yok” dedi, “Sadece yasta. Dün yanından arkadaşını götürdüler onun yasını tutuyor. Kalbi de galiba rahatsız, dayanamadı.”

Meydanın ortasına oturup ağlamaya başladım. Yalnız üzüntüden değil, sevinçten de ağladım. Bu koca şehirde, yas tutmayı bilen bir köpek yaşıyor ve bir genç, ne anlama geldiğini pek ayırt edemese de onun yas tutabileceğini kabul ediyor.

Yanı başımda yaşlı bir Çingene onu vatandaş kabul etmeyen vatanın al rengi bayrağını satıyordu. Küçük iki kartona kazak koymuş bir adam, “yağmalayın sadece on lira” diye bağırıyordu.

Ama bu şehirde yas tutmayı bilen bir köpekçik var. Hala bir umudumuz var.

Ayşegül Devecioğlu – www.bianet.org