Bu 11 Suriyeli ve 1 Fransız dostun hikayesi. 15 Temmuz-15 Ağustos tarihleri arasında, Türkiye’den Almanya’ya olan yolculukları sırasında, sınırları geçerken, tuttukları günce.

***

(Arapça’da Nafar isimsiz olan, hakları bulunmayan, kalabalık arasında yalnızca bir numarayı ifade eden anlamına geliyor ve kaçakçılar müşterilerini Arapça böyle adlandırıyor. “Sadece bir para kesesi”).

Bölüm 2: Yunanistan

Atina. Ve Makedonya’ya yolculuk (2/2)

Güncenin önceki bölümleri için burayı tıklayınız.

For English, click here. 

Sabah feribotla Atina’ya vardık. Pireus limanında tren garına giden bir otobüs yola devam etmek isteyen yüzlerce göçmen tarafından kelimenin tam anlamıyla istila edildi. Bizim başka bir planımız vardı. Çoğumuz Brüksel’e giden bir uçağa binmek istiyordu.

Harika arkadaşlarımız sağolsun o gün çok güzel bir evde kalıp biraz dinlenebildik. Hava sıcaklığı 40 derece civarında olduğu için hareket etmek neredeyse imkansızdı. Uçağa binebilmek için bize sahte Avrupa vatandaşı kimliği hazırlayabilecek bir kişiyle iletişime geçtik. Aramızdan iki kişi “Balina”yla (takma ismi) kendi işlettiği kafede buluşmaya gitti. Bize, İtalyan ya da İspanyol kimlikleri çok fazla kullanıldığı ve daha şüpheli hale geldiği için Çek Cumhuriyeti Kimliği almamlızı tavsiye etti.

Akıllı telefonlarımızla basit birer vesikalık fotoğraf çekindik ve her birimiz için 90 Avro ödedik. Aynı günün gecesinde kimliklerimiz hazırdı. Sonucu gördüğümüzdeyse sahte kimliklerin ne kadar kötü yapılmış olduğunu farkettik. Örneğin ülke ismi “Czeck Republica” harflerin üzerindeki hiç bir işaret konulmadan yazılmıştı, ayrıca hepimizin anne ve baba ismi aynıydı: SPECIMEN Jan ve Anita. Anlaşılan o ki, “Balina” kendini çok da zorlamamıştı ve sadece internette bulduğu örnekleri kopyalamıştı. Polis sadece ufak bir göz atmayla bunların sahte olduğunu fark ederdi. Ama yine de, başka bir sürü kişi aynısını yapmış olduğu için, biz de denemeye karar verdik.

Ertesi sabah aramızdan üç kişi Brüksel’e uçak biletlerini aldı ve havalimanına gitti. Yunanistan Schengen bölgesinde olduğu için zorunlu bir polis kontrolü yok. Sadece uçuş kartları kontrol edilirken orada bir polis memuru bulunuyor ve eğer sizden şüphelenirse kimliğinizi kontrol etmek isteyebiliyor. Daha sonra uçağa biniş kapısında uçuş firması çalışanları biniş kartındaki isimle uyuşuyor mu diye kimliğinize bakıyor. Burada da bir polis memuru bulunuyor. Üç arkadaşımız bu kontrolleri sorunsuz olarak geçti. Ardından Belçika’ya sağ salim ulaştıklarını ve Almanya ve Hollanda’ya doğru trene bindiklerini öğrendiğimizde hepimiz çok heyecanlandık. Ertesi gün, bir kutlama partisinden sonra beş arkadaşımız daha aynı yoldan gitmeyi denedi. Fakat bu sefer geçen seferki kadar şanslı değildik. Kimse geçemedi. Bir kısmımız ilk kontrolde yakalandı, diğerleri kapıda. Bir saatlik bir zaman diliminde 20 başka Suriyeli de yakalanmıştı. Her birinin farklı bir kimlik kartı ve varış noktası vardı. İçlerinden biri bunun sekizinci denemesi olduğunu söyledi. Yunan havalimanı polisi hepimize çok nazik davrandı, bazıları işi şakaya vurdu (“Nerelisiniz?” “Fransa” “Yani eğer siz Fransızsanız ben de Japon’um”), bazıları bize gelecek sefer için bol şans diledi ya da üzgün olduğunu söyledi. Sadece elimizdeki sahte belgeleri aldılar ve başka bir prosedüre sokmadan bizi serbest bıraktılar.

Ardından biz de yaya gitmeye karar verdik ve aynı gece Selanik’e, Yunanistan’ın Kuzeyine doğru yola çıktık. Bütün trenler dolu olduğu için otobüse bindik. Otobüs terminali göçmenlerle doluydu ve ilk defa burada (adadaki durumdan farklı olarak) bütün milliyetler karışmıştı. Bizim otobüsümüz  dışında bir tane bile Yunanistanlı yolcu yoktu.

Sabah Selanik’e vardığımızda Evzonoi’ye, Makedonya sınırındaki en son Yunanistan kasabasına bilet almak istedik. Otobüs terminali Evzonoi’ye bilet satan şirket dışında neredeyse bomboştu. Oradaysa, biraç yüz göçmen stresli ve kaotik bir atmosferde sıranın kendisine gelmesini bekliyordu. Herkes öyle ya da böyle ofise ulaşmaya çalıştıkça çalışanların da sinirleri geriliyordu. Bileti almak için Yunan otoritelerinin adada verdiği belgeyi göstermeniz gerekiyor. Fakat bazılarımıza bir randevu tarihini belirten, bazılarımızaysa ülkeden çıkmayı yasaklayan bir belge verilmişti (bu fark ilk varılan adaya bağlı olarak ortaya çıkıyor). Bu belgelerle otobüse binemezlerdi. Bu durumda yapabileceğiniz tek şey ya kaçak bir taksi tutmak ya da sınıra kadar yürümek (15 saatlik bir yürüyüş). Aramızdan iki kişi bu durumdaydı. Kişi başı 50 Avro verdikleri takşi şoförü onları dolandırarak sınırdan 50 km uzak bir yerde bıraktı. Daha sonra sınıra ulaşmak için iki taksi daha tutmak zorunda kaldılar.

Grubun geri kalanı otobüsle gitti. İronik bir şekilde, otobüs firması çalışanları grubumuzdaki Fransız kadına bilet vermekte çekindiler, muhtemelen pasaportundan şüphe duydukları için. Avrupa vatandaşı pasaportu olan bir kişinin diğerlerinden daha çok zorlukla karşılaşması bizi daha sonra çok güldürdü. Birkaç farklı kontrolden sonra en sonunda o da otobüse binebildi. Otobüs şoförleri otobüse kimin binip kimin binemediğini kontrol etmek için baya uğraşıyordu. Öte yandan, oldukça riskli bir iş olsa da, üç çocuklu Afrikalı bir ailenin doğru belgeleri olmamasına rağmen otobüse binmesine göz yumdular. Bu durum çok güzel bir insanlık örneğiydi. Otobüsün Evzonoi kasabasına gitmesi gerekiyordu, ama aslında doğrudan Makedonya sınırına gidiyordu.

***

“11 Nafar ve 1 İnsan”

Biz 12 kişilik bir grubuz. Türkiye ya da Suriye’de tanışmış ve Avrupa’ya beraber gitmeye karar vermis 12 umut ve hayalle dolu genç insan. Grubumuzda bir doktor, bir hakim, iki mimar, bir avukat, bir ressam, bir tasarımcı, bir sinemacı, bir sosyal çalışmacı, bir aşçı ve bir ilkyardımcı bulunuyor. Grubun yarısı eğitimini savaş yüzünden tamamlayamadı. Çoğumuz Türkiye’ye, denizi geçmekten yana şansını denemeye karar vermeden birkaç sene önce geldi. Fakat Türkiye’de kalmak demek, yasal olarak çalışma ya da okuma şansının hiç olmadığı bir yerde kalmayı kabul etmek demek. Durum değişsin diye beklemeyi kabul etmek, sadece beklemek demek. Ancak gençliğimiz uzun sürmeyecek. Grubumuzda on bir Suriyeli var. Bir de Fransız. Onun için, pasaportu sayesinde, bütün sınırlar açık. Bu sistemde o bir insan, onun nerede isterse orada olma hakkı ve imkanı var. Farklı sebeplerden dolayı, fakat ortak olan bu deneyimi hep beraber yaşama arzusuyla İstanbul’u terkettik ve şu anda “nafarat”ların da tekrardan insan olabileceği bir ülkeye doğru yola koyulduk. Amacımız bu, en azından.

(Yeşil Gazete, Göçmen Dayanışma Mutfağı)

This is the story of 11 Syrian and 1 French friends. The journal from their trip, from July 15 to August 15, passing the borders, from Turkey to Syria.

***

(Nafar in arabic is the one without name, without right, a number in the mass, and it is how the smugglers are calling their clients, in arabic. “He is only a pocket of money”).

Part 2: Greece

Athenes, and the way to Macedonia (2/2)

For previous parts of the journey click here.

Güncenin Türkçesi için burayı tıklayınız.

We arrived in the morning by ferry to Athens. In the port of Pireus, a bus going to the train station got literally invaded by hundreds of migrants continuing their journey. We had another plan, most of us wanted to try to get in a plane to Brussels.

Thanks to great friends, we could stay in a very nice flat and have some rest. The temperature was around 40 degrees and it was almost impossible to move.

We contacted a guy who makes fake European ID cards, which we needed to get into the plane. Two of us went to meet “The Whale” (his nickname) in a cafe that he owns. He recommended us Czech Republic IDs, arguing that the Italian and Spanish ones were too much used and thus more suspicious. We took basic pictures with our smart phones, and paid 90 Euros each.

On the same night, the cards were ready. When we finally saw the results, we realized how bad those fake IDs were. For example the country Czeck Republic was written without any accents, we all had the same father and mother names, which was SPECIMEN Jan and Anita. “The Whale” obviously didn’t work hard for any strain, and just copy pasted the examples he could find on the Internet. The police would only need to give a quick look to realize it was a fake. But still, as many others passed this way, we decided to try it.

On the next morning 3 of us booked a flight to Brussels and went to the airport. As Greece is part of Schengen, there is no automatic check from the police. There is a boarding pass control where some policemen are waiting and can decide to check your identity cards if they suspect you. Then on the gate to the plane, a company employee looks at your ID to see if it has the same name with the one on the ticket. A police officer is also present.

The three friends passed those controls without any problems, and all of us got very excited when we learned that they arrived safely in Belgium and were on the train to Germany and Holland. On the next day, after a celebrating party, five more friends tried to pass. But this day wasn’t as lucky as the previous one. None of them passed. Some got checked in the first control, others in the gate. In one-hour time, around 20 other Syrians got caught. All of them had different ID cards and destinations. One of them explained that it was his 8th attempt already. The Greek policemen of the airport have been really kind to all of us, some were making jokes (“where are you from?” “France” “Well, if you are from France, I’m from Japan”), some wished us good luck for the next time or said they were sorry. They only took our fake papers and released us without other procedures.

We decided then to go on to the walking road, and left on the same night to Thessaloniki, in the north of Greece. The trains were all full, so we took a bus. The bus station was full of migrants, finally all the nationalities were mixed there (which was not the case in the island). Except on our bus, there wasn’t one single Greek passenger.

We arrived in the morning in Thessaloniki and tried to book a ticket to Evzonoi, which is the last Greek town before the border with Macedonia. The bus station was almost empty, except for the only office selling tickets to Evzonoi. There, hundreds of migrants were waiting for their turn, in a very stressful and chaotic atmosphere. The employees were loosing their temper, as everyone was trying to reach the office in a way or another. To get a ticket, you need to show the official paper that the Greek authorities gave you in the island. But while some of us got a document, which is a date of an appointment, others received a paper that forbids them to leave the country (the difference depends on which island you arrived). With this document no one can enter in the bus, your only choices are then to pay for an illegal taxi or to walk until the border (15 hour walk). Two of us were in this situation. They paid 50 Euros each to a driver who cheated them and left them 50 km from the border. They had to pay two other taxis to arrive.

The rest of the group went by bus. In an ironic way, the employees hesitated to give a ticket to the French girl of the group, probably because they got suspicious about her passport. We had to laugh a lot about this situation, where the one person with a European passport got more difficulties than the others. After different controls, she finally got in. The bus drivers were struggling to check who could get in or not. But even if they took a big risk while doing it, they let an African family with three children enter the bus even though they didn’t have the right documents. That was a very nice example of humanity. The bus was supposed to go to the town of Evzonoi, but it was actually going directly to the border with Macedonia.

***

“11 Nafar and 1 human”

We are a group of 12 people, 12 young persons full of hope and dreams, that met in Syria or in Turkey, and decided to go together to Europe. In the group, there is a doctor, a judge, 2 architects, a lawyer, 1 painter, 1 designer, a film maker, a social worker, a cook, an actor and a first-aider. Half of the group couldn’t continue their studies because of the war. Most of them escaped to Turkey some years before the decision to try their chance and cross the sea. But staying in Turkey means accepting to stay where there is no opportunity to work legally or to study. It means accepting to wait, only wait, for the situation to change. But our youth won’t last that long. In the group there are 11 Syrians and one French. For her, with her passport, the borders are open. In this system she is a human, she has the right and the possibility to be wherever she wants to. For different reasons, but with the common will of living this experience all together, we left Istanbul and are now on our way to a country where the nafarats could be humans again. At least, this is the goal.

(Yeşil Gazete, Migrant Solidarity Kitchen)