Çin’in Venedik’i Xitang

Bu 11 Suriyeli ve 1 Fransız dostun hikayesi. 15 Temmuz-15 Ağustos tarihleri arasında, Türkiye’den Almanya’ya olan yolculukları sırasında, sınırları geçerken, tuttukları günce.

***

(Arapça’da Nafar isimsiz olan, hakları bulunmayan, kalabalık arasında yalnızca bir numarayı ifade eden anlamına geliyor ve kaçakçılar müşterilerini böyle adlandırıyor. “Sadece bir para kesesi”).

Son Bölüm

Bölüm 3: Balkan Yolu

Macaristan (3/3)

Güncenin önceki bölümleri için burayı tıklayınız.

For English, click here.

Belgrad’da Macaristan sınırını geçmek için hazırlık yaparken, Fransız arkadaşımız bir karavan kiralama planı için Viyana’ya uçtu.

Bizim için, göçmenlerin çoğu için olduğu gibi, bu geçiş en korkutucu olanı. Yunanistan, Makedonya ve Sırbistan’da da en zorlu zamanlar sınır geçişleriydi ancak geçişten sonra doğrudan yerel polise gidip ülkeden geçip gitmek için gerekli izni alabiliyorduk. Fakat Macaristan’da yakalanmak demek parmak izlerimizi vermeye zorlanmak ve böylece başka bir ülkede sığınma talebinde bulunma hakkımızı tamamen yitirmek demek. Macaristan’ın sığınma ve entegrasyon olasılıkları en zor olan ülkelerden biri olduğu gün gibi ortada olsa da bu işler böyle yürüyor. Her gün ülkeye ulaşan büyük göçmen akınlarından ötürü hükümet gittikçe daha da faşist yasalar çıkarıyor. Örneğin, o sırada Sırbistan sınırında bir duvar inşaatı devam etmekteydi. Öte yandan, birkaç haftadır Almanya ve bir iki başka Avrupa ülkesi daha normalde (Dublin II düzenlemesine göre) Macaristan’a sığınmaya başvurması gereken kişileri geri göndermeyi durdurdu ve sığınma taleplerini kabul etti.

Macaristan’a sınırdışı edilme riskinden sakınmak için Avusturya’ya olan yolu karavanla geçmeyi planladık. Sınırı geçmek için en iyi yere Google Earth’ten baktık. Belgrad’ı Szeged’e bağlayan tren hattını takip eden yol en işlek yol olduğu için buradan uzak durarak kendimizi saklamak istiyorduk. Bu yüzden ormanın saklanmak için yeterince sık olduğu Subotica’nın batısındaki yolu seçmek zorunda kalmıştık. Bir trenle, beraber yürümeye karar verdiğimiz sekiz Suriyeli ile daha buluşacağımız Subotica’ya doğru yola çıktık. Orada kalabalık bir grup halinde yürümek aslında yoldaki göçmenlere saldırarak soymaya çalışan çetelere karşı önerilen bir şey. Bir saatlik bir yürüyüşün ardından bizi gören Sırp polisi grubumuzun yanında durup bizi içeri aldı. Bizim arkamızdan üç Afgan’ı darp ederek polis merkezine götürdüler. Bizi ormanın içine çektiler ve kişi başı ellişer Avro karşılığında bizi bildikleri güvenli bi yoldan Macaristan sınırından geçirebileceklerini söylediler. Kabul etmekten başka şansımız yoktu. Kabul ettik ve bizi orada bırakıp dümdüz yürümeye devam etmemizi söylediler. Onlar gittikten sonra konumumuzu GPS ile kontol ettik ve tren yoluna, başından beri uzak durmaya çalıştığımız yola çok yakın olduğumuzu fark ettik. Yine karanlık işler. Göçmenleri kaçırıp, yakalanacakları kesin olan bir yolda bırakan polis için her halükarda kazançlı çıkılacak bir strateji. Tam tersi yöne doğru yürümeye başladık.

Ormanın ve suların içinden 11 uzun ve yorucu saat boyunca hiç bir şey içmeden yürüdük ve Fransız arkadaşımızla buluşacağımız noktaya sabahın erken saatlerinde yaklaştık. Bulunduğumuz konumu onun akıllı telefonuna yolladık ve orada bekledik. Ancak arkadaşımız Avusturya’dan aldığı SIM kart artık çalışmadığı için konumumuzu alamadı. Ormanda iki saat bekledikten sonra aramızdan iki kişi onu bulmak için en baştan belirlediğimiz buluşma noktasına gitmeye karar verdi. Bu iki kişi sırt çantalarını diğerleriyle bırakmış ve daha az farkedilir olmak için kıyafetlerini değiştirmişti ama yine de polise yakalandılar. Oradan Kelebia’daki karakola götürüldüler.

Bu arada Fransız arkadaşımız bir wi-fi bağlantısıyla grubun konumunu okumayı başardı ve onları bulmak için yürümeye başladı. Ayağında parmak arası terliklerle ve uykusuzluktan bitkin bir halde yürürken grupla iletişim kurmak için hiçbir yolu yoktu, o da sesinin duyulması umuduyla şarkılar söylemeye koyuldu. Kırk beş dakikalık bir arayıştan sonra şarkıları duyuldu ve buluştuk. O anda karakola götürülmüş olan iki arkadaşımızı geride bırakmak zorunda kaldık.

Yolculuk iyi geçti. Viyana’da aşırı kalabalık bir Budapeşte-Münih trenine bindik. Çok büyük bir rahatlamaydı. Çoğumuz en sonunda varış noktasına ulaşmıştık.

Bu sırada Macaristan’daki son iki kişi birbirinden ayrılmış ve bir daha haberleşememişlerdi. Birisinin daha önceden ormanda (bir dal yüzünden) gözü yaralanmıştı ve hastaneye götürülmüştü.

Ayrılmadan önce her ikisi de parmak izlerini vermeye razı olmuşlardı. Eğer reddetselerdi haftalar boyunca hapiste kalacaklarını, daha sonra Sırbistan’a geri gönderileceklerini ve sınırı geçmek için tekrar uğraşmak zorunda kalacaklarını biliyorlardı. Daha fazla enerjileri yoktu, bu yolculuğu artık bitirmek istiyorlardı ve kamplardaki kötü yaşam koşullarını da biliyorlardı.

Her şeye rağmen yine de kapalı kamplarda iki gün geçirmek zorunda kalmışlardı. Bir süre sonra içlerinden biri hapse gitmek zorunda kalmıştı. Orada, mültecilerin haklarına nasıl burun kıvırıldığını görmek için yeterli zaman geçirdi. Hapishanenin küçücük bir odasında seksen kişi beraber kalıyor, dışarı çıkamıyor, yemek ya da su alamıyorlardı. Günde sadece bir kere herkese hızlı bir etkisi olan sandviçler veriliyordu: bu sandviçleri yedikten sonra herkes uykuya dalıyordu… Geceyi geçirmeleri için, soğuğa rağmen ıslak battaniyeler veriliyordu. Cep telefonunu geri alabilmek için bir polise 10 Avro vermek gerekiyordu.

Bu kamplarda koşullar felaket ve ırkçılık ana kuraldır. Polisler özellikle Afrikalı, Afgan, Iraklı ya da Pakistanlıları taciz etmekten keyif alır. İlk gün parmak izlerini vermeyi reddeden Iraklı bir adam dövülmüştü. Adam ağlamaya başladığında polisler bir fotoğrafını çekti ve duvara astı. Herkesin kendi espri anlayışı var.

Bu korkunç anıların şoku ile tutulmuş olan iki arkadaşımız en sonunda serbest kaldı ve Fransız arkadaşımızla buluşmak için Bükreş’teki tren garına gitti. Üçü beraber Avusturya sınırını arabayla geçip grubun geri kalanına katılmak için Berlin’e ulaştılar.

Yolculuk bitti. Amacımıza ulaştık. Ama sağ salim olduğumuzu söyleyemeyiz. İyileşmek ve burada, bu bilinmeyen ülkede kendimiz için bir hayata başlamak için zamana ihtiyacımız olacak.

Peki ya şimdi?

***

“11 Nafar ve 1 İnsan”

Biz 12 kişilik bir grubuz. Türkiye ya da Suriye’de tanışmış ve Avrupa’ya beraber gitmeye karar vermis 12 umut ve hayalle dolu genç insan. Grubumuzda bir doktor, bir hakim, iki mimar, bir avukat, bir ressam, bir tasarımcı, bir sinemacı, bir sosyal çalışmacı, bir aşçı ve bir ilkyardımcı bulunuyor. Grubun yarısı eğitimini savaş yüzünden tamamlayamadı. Çoğumuz Türkiye’ye, denizi geçmekten yana şansını denemeye karar vermeden birkaç sene önce geldi. Fakat Türkiye’de kalmak demek, yasal olarak çalışma ya da okuma şansının hiç olmadığı bir yerde kalmayı kabul etmek demek. Durum değişsin diye beklemeyi kabul etmek, sadece beklemek demek. Ancak gençliğimiz uzun sürmeyecek. Grubumuzda on bir Suriyeli var. Bir de Fransız. Onun için, pasaportu sayesinde, bütün sınırlar açık. Bu sistemde o bir insan, onun nerede isterse orada olma hakkı ve imkanı var. Farklı sebeplerden dolayı, fakat ortak olan bu deneyimi hep beraber yaşama arzusuyla İstanbul’u terkettik ve şu anda “nafarat”ların da tekrardan insan olabileceği bir ülkeye doğru yola koyulduk. Amacımız bu, en azından.

(Yeşil Gazete, Göçmen Dayanışma Mutfağı)

Bu 11 Suriyeli ve 1 Fransız dostun hikayesi. 15 Temmuz-15 Ağustos tarihleri arasında, Türkiye’den Almanya’ya olan yolculukları sırasında, sınırları geçerken, tuttukları günce.

***

(Arapça’da Nafar isimsiz olan, hakları bulunmayan, kalabalık arasında yalnızca bir numarayı ifade eden anlamına geliyor ve kaçakçılar müşterilerini böyle adlandırıyor. “Sadece bir para kesesi”).

Bölüm 3: Balkan Yolu

Sırbistan (2/3)

Güncenin diğer bölümleri için burayı tıklayınız.

For English, click here.

Yunanistan-Makedonya sınırından bindiğimiz tren bizi Sırbistan sınırına yürüme mesafesiyle 10 dakika uzakta bıraktı. Karanlıkta, beş yüz civarı kişi tren rayları üzerinde yürümeye başladı. Bütün o yürüyen gölgeler ve etrafı saran atmosfer tamamıyla gerçek dışıydı. Bir aciliyet duygusuyla çalılıklar ve su birikintileri boyunca ilerliyorduk, herkes kendi grubunun üyelerine göz kulak oluyordu. Kendini daha güçlü hissedenler çocukları taşımaya yardımcı oluyordu. Bazılarımız daha iyi donanımlıydı ama bazıları ayağında terliklerle ya da bebek arabalarını itekleyerek geliyordu peşimiz sıra.

Yarım saat sonra hareketli bir takım ışıklar seçebildik. Bu yöne doğru ilerlemeye devam ettik çünkü sınıra ulaşmayı umuyorduk. Öte yandan başka bir seçeneğimiz de yoktu. Fakat bu ışıklar başlıklı bir grup polisin lambalarına aitti, yolumuzu kesip tek kelime etmeden bizi tren raylarının yanındaki boş bir arazinin ortasına topladılar. Bir gün öncesinden yüz kişi halihazırda orada alıkonulmuştu. Kamp ateşlerinin etrafında oturmuşlardı. Sırp polisinin kendilerini Makedonya’ya geri göndermekle tehdit ettiğini ama orda kaldıklarını, beklediklerini söylediler. Her halükarda geceyi orada geçirip ertesi gün sınırı geçmek için şanslarını denemeyi planlıyorlardı.

Bizden sonra hala birbiri ardına tren yolcuları geliyordu ve bu polisleri dikkatlerini dağıtmaya yetecek kadar oyalıyordu. Bu yüzden, el çabukluğuyla bu fırsatı değerlendirip bu aydınlık geceden (dolunaylı bir geceydi) de yararlanarak beklemeden sınırı geçmeye karar verdik.

Yolcu kalabalığının arasından gerisin geriye gittiik ve geçişimize başladık. Tren raylarından uzaklaştık ve telefonlarımızdaki GPS’in rehberliğinde dört saat boyunca yürüdük, koştuk ve çalılıklar arkasında saklandık.

Eğer sınırdan sonraki 5 kilometre boyunca yakalanırsanız hala Makedonya’ya geri gönderilebilirsiniz. Bütün gece süren stres ve yürüyüşün ardından isteyeceğimiz son şey bu olurdu. Bu yüzden ilk köye, bir kamp bulup kaydolabileceğimizi umduğumuz Presevo’ya kadar yürümeye devam ettik.

Seyahatin her adımını açıklayan (çoğunluğu Suriyeli ama Mısırlı, Filistinli ve Iraklıların da yer aldığı) 75.000 üyelik bir Facebook sayfası var. Burada pek çok bilgi paylaşılıyor. Kaçakçılarla, polisle, otellerle, sakınılması gereken yerlerle, tren biletlerinin fiyatlarıyla vs. ilgili her şey. Bunların yanında deniz durumu, yolda hayatını kaybedenlerin sayısı ve farklı Avrupa ülkelerindeki sığınma koşullarıyla da ilgili bir şeyler bulmak mümkün. Hatta yoldaki kişilerin “selfie” fotoğrafları da var. Bu sayfa şu an yaşanan muazzam göç akınının ve onun sanal devriminin bir yansıması. Bir yıl önceye kadar göçmenler kendilerini saklıyorlardı, en yakınlarıyla bile gelecek seyahatleriyle ilgili konuşmuyorlardı. Hatta birbirleriyle şifreler kullanarak haberleşiyorlardı. Ama bugün kaçakçılar bile Facebook sayfalarında kendi reklamlarını yapıyor, internette her yerde göçmenler fotoğraflarını paylaşıyor ve tüm ayrıntılar telefonda açıkça konuşuluyor. Biz de bu Facebook sayfasından hangi köye yürümemiz gerektiğini öğrenmiştik.

Presevo tren istasyonuna varmaya bir kilometre kala bir Sırp genci bizi kişi başı 50 Avro’ya taksiyle götürmeyi teklif etti. İddia ettiğine göre polis bizi orada yakalarsa doğrudan Makedonya’ya geri gönderirmiş. Ona inanmadık ve on beş dakika sonra bir baktık ki kampın girişindeyiz.

Orada polise kaydoldup yola devam etmemize izin verecek bir belgeyi alabilmek için beklemek zorundaydık. Kaldırımdaki kuyrukta toplamda iki gün boyunca bekledik. Sokakta, yerde uyuyarak ve tatsız ama fiyatı el yakan sandviçleri yiyerek; ki bu sandviçler sıradaki yerimizi kaybetmeden bulabileceğimiz tek yiyecekti. Görünen o ki köyün gençliği buradaki karaborsa yoluyla, durumdan kendilerine fayda çıkarmaya çalışarak geçiniyordu. SIM kart satıyorlar, orada iki üç gün beklemek yerine olabildiğince çabuk Macaristan’a geçmek isteyenlere kendi araçlarıyla taksicilik yapmayı teklif ediyorlardı, vs.

Sırbistan’da polis, göçmenlere topraklarında 72 saat bulunmaya izin veren bir belge dağıtıyor. Bu belge olmadan bir trene binmek ya da merkezde bir otelde oda tutmak mümkün değil. Bu yüzden felaket koşullara rağmen orada beklemeye karar vermiştik biz de. Şansımıza kampın yakınında “yıkanabileceğimiz”, giysilerimizi yıkayıp plastik şişelerimizi doldurabileceğimiz bir cami vardı.

İki günlük bir bekleme süresinden sonra en sonunda kampa girmemize izin verildi. İçeri girdikten sonraysa dışarı çıkmak imkansızdı. Burası alenen askeri bir açık hava cezaeviydi. Önce tamamiyle aranıp tıbbı bir muayeneden geçtik ki saatlerce bekleyip şu meşhur yolumuza devam etmemizi sağlayacak kağıdı alabilelim. Kampta yine tuvaletler leş gibiydi ve kadın ve çocuklara verilen yiyeceklerin son kullanma tarihleri geçmişti. Bu durumda gerginlik artıyor, herkes birbirini geçmeye çalışıyor ve farklı topluluklar arası ırkçılık tavan yapıyordu: “Bu Afrikalılar da ne bok yiyor burada, biz savaştan kaçıyoruz!”, “Bizim bu şekilde muamele görmemizin tek suçlusu bu Suriyeliler!”. Her bir milliyet bir diğerini suçluyor ve atmosfer gittikçe daha da baskıcı oluyordu.

Gerekli kağıdı aldıktan sonra serbest bırakıldık ve bir kez daha bir tren beklemeye koyulduk, bu sefer Belgrad’a. Bazı Sırp gençleri hala bize ne satabilirlerse satmaya çalışıyordu. Bir yandan da yolda göçmenlere saldırıp paralarını çalan çeteler olduğu söylentisi yayılıyordu.

Saat gece iki civarı en sonunda yine içeride bilet kontrolörünün normal fiyatının iki katına bilet satmaya çalıştığı (ve yine tren istasyonundan bilet alamamıştık) bir “özel nafarat treni”ne bindik. Fakat bu sefer Makedonya trenindeki deneyimimizle güçlenmiş olarak hazırdık ve küçük devrimimizi başlattık. Fiyatın 12 Avro olduğunu biliyorduk ve her bir kompartımana gidip herkese biletçinin istediği 20 Avro’yu ödememelerini söyledik. Bilet kontrolörleri fena sinirlenmişti ama bu mini isyan örgütlenmesinin karşısında hiçbir şey yapamadılar. Gülümseme sırası bizdeydi! Gecenin bir yarısı bizi polisi aramakla tehdit ederek 30 Avro daha almak istediler. Şüphe yok ki bu iddia daima korkutulan yolcularda genellikle işe yarıyor. Ama bu sefer bizim stratejimiz işe yaradı ve kimse ödemedi. Bize ne, istersen polisi ara! Biz Belgrad’a ulaşana kadar tekrar ortaya çıkmadılar.

***

“11 Nafar ve 1 İnsan”

Biz 12 kişilik bir grubuz. Türkiye ya da Suriye’de tanışmış ve Avrupa’ya beraber gitmeye karar vermis 12 umut ve hayalle dolu genç insan. Grubumuzda bir doktor, bir hakim, iki mimar, bir avukat, bir ressam, bir tasarımcı, bir sinemacı, bir sosyal çalışmacı, bir aşçı ve bir ilkyardımcı bulunuyor. Grubun yarısı eğitimini savaş yüzünden tamamlayamadı. Çoğumuz Türkiye’ye, denizi geçmekten yana şansını denemeye karar vermeden birkaç sene önce geldi. Fakat Türkiye’de kalmak demek, yasal olarak çalışma ya da okuma şansının hiç olmadığı bir yerde kalmayı kabul etmek demek. Durum değişsin diye beklemeyi kabul etmek, sadece beklemek demek. Ancak gençliğimiz uzun sürmeyecek. Grubumuzda on bir Suriyeli var. Bir de Fransız. Onun için, pasaportu sayesinde, bütün sınırlar açık. Bu sistemde o bir insan, onun nerede isterse orada olma hakkı ve imkanı var. Farklı sebeplerden dolayı, fakat ortak olan bu deneyimi hep beraber yaşama arzusuyla İstanbul’u terkettik ve şu anda “nafarat”ların da tekrardan insan olabileceği bir ülkeye doğru yola koyulduk. Amacımız bu, en azından.

(Yeşil Gazete, Göçmen Dayanışma Mutfağı)

This is the story of 12 friends, 11 from Syria and 1 from France. The journal from their trip, from July 15  to August 15, passing the borders,  from Turkey to Syria.

***

(Nafar in Arabic is the one without name, without right, a number in the mass, and it is how the smugglers are calling their clients: “He is only a pocket of money”).

Part 3: The Balkan Way

Serbia (2/3)

For other parts of the journal click here.

Güncenin Türkçesi için burayı tıklayınız.

The train from the Greek-Macedonian border left us 10 minutes away by walking from the Serbian border. In the dark, about 500 hundreds persons started their walk along the railways. All those walking shadows and the general atmosphere were unreal. With a sense of urgency, we were going forward through the pools and bushes, everybody looking for the members of its group. Those who felt strong enough were helping carry the children. Some were well equipped while some were following wearing flipflops or pushing strollers.

Half an hour later, we could catch sight of moving lights. We kept walking in this direction because we were hoping to reach the border and because we didn’t have any other choice actually. But those lights were the lamps of hooded policemen who blocked us and gathered us in a middle of a wasteland near the railways without saying a single word. Hundred people had already been blocked there since the day before. Sitting around camp fires, they told us that the Serbian police were threatening them to send them back to Macedonia but they were staying there, waiting. Their plan was to spend the night there and take their chance to cross the border the day after anyway.

The train passengers were still arriving, groups after groups, and were keeping the policemen busy enough to create a diversion. That’s why, quickly, we made the decision to take this opportunity and take advantage of this clear night (it was full moon) to cross the border without waiting.

We went back among the crowd of passengers and started our crossing. We drew away from the railways and spent 4 hours walking, running, hidding ourselves behing bushes with our GPS app on the phone to guide us.

If you get caught within 5 kilometers after the border, you can still be brought back to Macedonia. After a night of stress and walk, we absolutely wanted to avoid it. So, we kept walking to the first village, Presevo, where we were hoping to be able to find a camp and get registered.

There is a Facebook page where 75,000 members (mostly Syrians but also Egyptians, Palestinians or Iraqis) explain every stage of the trip. They give all kind of information about smugglers, police, hotels, places to avoid, prices of train tickets, etc. You can also find things about the sea forecast and number of dead people on the way or even the asylum conditions in different European countries. And pictures or selfies of people on the road as well. This page is the reflection of the current massive exodus and its virtual revolution. A year ago, migrants were hidding themselves, they were not talking about their future trip even to their close relations and communicating with each others using codes. But today, there are even Facebook pages where smugglers show their offers, pictures of migrants are shared everywhere on the web and details are openly discussed on the phone. It’s from this Facebook page that we learned to which village we should walk to.

In the last kilometer before the train station of Presevo, a young Serbian guy offered us a ride by taxi for 50 Euros per person. His argument was that if the police would catch us here we would be directly sent back to Macedonia. We didn’t believe him and indeed we were in the front of the camp doors 15 minutes later.

There, we had to wait our turn to get registered by the police and to receive a document allowing us to go on with our trip. In total, we waited for 2 days in a queue on the sidewalk, sleeping outside on the ground and eating tasteless and prohibitively expensive sandwiches, the only kind of food we could get without loosing our place in the line. The whole youth of the village seemed to earn money through black market, taking advantage of the current situation. They were selling SIM cards, offering their car as a taxi for those who don’t want to wait 2 or 3 days in those conditions and are willing to reach Hungary as soon as possible, etc.

In Serbia, police delivers a document that allows migrants to stay 72 hours on the territory. Without it, it’s not possible to get on a train or to book a room in an hotel in town. That’s why we made the decision to wait despite the terrible conditions. By chance there was a mosque nearby the camp where we could “have a shower”, wash some clothes and fill our plastic bottles.

After 2 days of waiting time, we were finally allowed to enter the camp. Once inside, impossible to get out. It’s obviously an open air militarized prison. We had been fully searched and had to go through a medical examination before wainting again for hours to get the famous paper without which we couldn’t continue our journey. Inside the camp, again, toilets are sordid and the food given to women and children is expired. In this condition, the strain increases, everybody tries to go past everybody and the intercommunity racism explodes: “But what the fuck those Africans are doing here, we are getting off the war!”, “It’s the fault of all those Syrians if we are treated this way!”, each nationality accusing the other and the atmosphere is getting more and more oppressive.

Once we got the right paper, we got released and once again we were waiting for a train, the one for Belgrade. Some young Serbians were still trying to sell whatever they could to us and the rumor spread that gangs were going around the woods to attack and rob migrants.

Around 2 am we finally got in a “special nafarat” train where the ticket inspectors tried again to ask for twice the price of the regular ticket (once again, we couldn’t buy it at the train station). But this time, fortified by our previous experience in the Macedonian train, we were ready and started our little revolution. We were aware that the normal price was 12 Euros and we went in each and every compartment to tell everybody not pay the 20 Euros they asked for. The ticket inspectors were pissed off but couldn’t do nothing against this mini organized rebellion. We got the smile! In the middle of the night, they tried again to charge us with 30 Euros more, threatening us to call the police. No doubt that this argument is usually working on constantly freaked passengers. But this time, our strategy worked and nobody paid. Nevermind, call the police! They didn’t show up anymore until we reached Belgrade.

***

“11 Nafar and 1 human”

We are a group of 12 people, 12 young persons full of hope and dreams, that met in Syria or in Turkey, and decided to go together to Europe. In the group, there is a doctor, a judge, 2 architects, a lawyer, 1 painter, 1 designer, a film maker, a social worker, a cook, an actor and a first-aider. Half of the group couldn’t continue their studies because of the war. Most of them escaped to Turkey some years before the decision to try their chance and cross the sea. But staying in Turkey means accepting to stay where there is no opportunity to work legally or to study. It means accepting to wait, only wait, for the situation to change. But our youth won’t last that long. In the group there are 11 Syrians and one French. For her, with her passport, the borders are open. In this system she is a human, she has the right and the possibility to be wherever she wants to. For different reasons, but with the common will of living this experience all together, we left Istanbul and are now on our way to a country where the nafarats could be humans again. At least, this is the goal.

(Yeşil Gazete, Migrant Solidarity Kitchen)