Ana Sayfa Blog Sayfa 4284

Gezi’de seferberlik başladı, “a-me-ka değil, a-şe-ka”

Kutlu Gezi Parkı direnişinde 9. gün. İnatları kırıldı ama işimiz daha bitmedi. Bundan sonra yapacak çoook ama çok işimiz daha var hattızatında. Ahbap alternatif medya mecralarımızdan Bianet‘e bağlanıyoruz.

Çiçek Tahaoğlu, sendeyiz! (madem ki televizyonlar görmez-duymaz-bilmez, biz de televizyonmuşuz gibi yaparız o halde!)

Küfürle Değil İnatla Diren

Gezi Direnişi’nden kadınlar, İstiklal Caddesi’nde duvarlardaki cinsiyetçi ve homofobik dille oluşturulmuş yazılamaları sildiler. “AMK” yazılarını “AŞK”a çevirdiler, küfürlerin üzerini boyayıp, feminalar çizdiler.

Gezi Direnişi’nden kadınlar, bugün İstiklal Caddesi’ne çıkarak duvarlardaki cinsiyetçi ve homofobik dille oluşturulmuş yazılamaları sildiler.

Beyaz ve mor boyalar ve spreylerle sokağa çıkan kadınlar, “Küfürle değil, inatla isyan”, “Küfür tacizdir, inatla diren”, “Tayyip kaç kaç kaç, kadınlar geliyor” sloganları attı.

Direnişçi kadınlar duvardaki “AMK” yazılarını “AŞK”a çevirdi, küfürlerin üzerini boyayıp, feminalar çizdi.

Kadınların eylemine etraftakilerden de destek geldi. İstiklal Caddesi’nde yürüyenler eylemi alkışladı, 18-20 yaşlarındaki erkeklerden oluşan bir grup, “Dünya yerinden oynar kadınlar özgür olsa” sloganıyla kadınlara destek verdi.

İstiklal Caddesi’ndeki cinsiyetçi yazılamalar temizlendikten sonra kadınlar Park’a, feministlerin direniş çadırına döndü.

haberin aslı için tklynz

haber: Çiçek Tahaoğlu – Bianet

yeşil gazete’ye öneren: Mahmut Boynudelik – Yeşil Gazete

hemmen abim hemmen diyen: Alper Tolga Akkuş – Yeşil Gazete

(Bianet, Yeşil Gazete / Türkiye)

 

 

 

 

Politicized, in joy and hope

by Zümrüt Alp, A resident of Taksim

As somebody who has been on the streets of central İstanbul for the past 10 days, I am unable to talk about the many political fragments gathered in Taksim gradually. This is not because they are too complicated but it is because in all my life I have not been personally affiliated to a single political party or a single political movement organized outside mainstream politics in Turkey. Neither have I ever in my life voted for a major political party, or even cared for the elections in Turkey. There have always been political figures that I respected, but they were always either independent figures or marginal members of their parties. This is paralleled by my general lack of interest in mainstream politics in Turkey which seems to me to be polluted by incessant and futile bickering. And neither have I been interested in football, which perhaps makes me marginal in Turkey.

What I can say about the movement that has crystallized around Taksim Gezi Park in the beginning of june 2013 is that it is beyond these configurations. The people that were defending the Gezi park trees were a mere 50 people and they had been fighting for their park for several months prior to the culmination of events without significant popular support. The only thing that turned this small protest to a massive and country wide resistence is police brutality. The only thing that connects the people on the streets is an unremittable desire not to live under a police state anymore.

Unlike the other countries of the Middle East where movements of freedom recently took place, Turkey is a country whose rulling party has come to power by democratic elections and people have respected that fact despite serious antidemocratic attacks at this party by different political powers in Turkey. The movement on the streets is completely spontanous and without any international triggering, it includes people from all ages and all social classes.

It is hard to imagine a people in resistence to be so politely and gently attached to each other and the fact that they have remained peaceful and not showed any interest in violence and aggression despite this much provocation by police and other provocators is one of the main characteristics of this movement. This is not a movement of professional resisters, this is a movement of people who want to connect to each other who clean their mess after a day of long and arduous protests, who care for the animals affected by the gasses….

I also remind myself that the police force also consists of human beings, and that these people are being forced to work around the clock without sleep or rest and are being forced to react in a certain way to the protestors.

To see Taksim square devoid of all the symbols of oppression: the republican regime, capitalism and neo liberalism makes me overwhelmed with

A banner in gezi park reading "Resistance is as Global as is Capital'

joy. To see the AKM building covered with the ’68 student revolutionary Deniz Gezmiş’ photos and the monument of victory covered with pictures of people killed during the 1977 Taksim events, makes me sigh in awe. To see the Garanti bank covered with graffitis makes me proud- the TV station and press media owned by the same holding group had a pro-Erdoğan near black-out on our struggle.

I must admit that the main group of people in this crowd that I feel politically close to are the young anonymous artists who open their hearts and create with increadable wit and humour all these graffiti. Humour is something that Erdoğan lacks, and it is something that he cannot gain even if he wins all the elections in the world. I have to admit that the other political group that gains my sympathy in this crowd is anticapitalist Muslims. Lets not forget that this crowd is also gathering against the oppression of neoliberalim that has been rulling Turkey for the past few decades. To me, if anyone says that they are Muslim, they must be Muslim and there is no arguing, but from a political point of view Erdoğan is far far away from the Muslim archetype, so much so that if he is Muslim, Prophet Muhammed must be Buddhist. Islam was one of the most powerful political movements in history that evolved as an anticapitalist revolution. It is a social religion gathered around the idea of sadaqa and defines itself with the fight against the Quraysh clan which were the neoliberal investment bankers of the time. Being an antiutopic religion it should not be identified with the emevite or the abbasid rules that came after the death of the prophet but rather with the community of Medina which was a community characterized not only by revolutionary and ressisting men but strong and politically powerful women.. AK party has never been an anti women party but has been allienating everybody by its rigid and demeaning regard of women’s rights to choose for themselves what is right for them.

Last of all about the trees: Erdoğan has not shown any respect for the history or the urban memory of İstanbul. He has been relentlessly selling historical buildings to hotels and shopping centers with a political vision that identifies progress with building shopping malls, bridges and dams. Therefore when he says he will build the replica of a historical building in Taksim, nobody believes his sincerity. It is universally known that the only reason he wants to build it is as a symbol of his power against the republic of Turkey, and as a tribute to the religious revolt that took place at those barracks, which was suppressed by a young Mustafa Kemal (later taking the last name Atatürk). I have respect for Mustafa Kemal, the soldier whose antiemperialist fight was passionate and ingenious. All the poeple that died for freedom deserve respect. But once the war was over Atatürk, the leader came who much like Erdoğan had no respect for anybody who didn’t look or think like him. Turkey’s homogenisation, was part of a global movement but was implemented with severity and brutality; the revolutions of garments and the alphabet brought about cultural losses that are unretainable. Atatürk suppressed all opposition religious or political and erased all memory of culture and multiethnicity and severed the ties of Turkish people with its past for good. This is exactly what Erdoğan is trying to do right now and this is what the young people in the streets will not tolerate for a second time.

I am 42 and happy and rejuvanated to see a such an event unfold in front of my eyes. I only wish there were no deaths.

 

Zümrüt Alp is a blogger and author of children’s books, living in İstanbul.

 

 

#occupygezi festive! as gov’t aggrees to negotiate

Latest from #occupygezi in Istanbul and all of Turkey:

Our demands are being heard. Negotiations are starting.

The PM is in N. Africa right now on a foreign visit, and after speaking to the President, the deputy PM has called for negotiations with the Taksim Platform, the group of activists and intellectuals and their organizations who started opposition to the Taksim revamp project first, and who are a firm part of Taksim Solidarity, the coordination body of the occupation and struggle for Taksim as a symbol of a socially free and pluralist, ecologically sound, participatory democratic urban life.

The Platform members and the deputy PM are officially to meet in Ankara tomorrow in the late morning.

Right now, Gezi Park is wonderfully festive, crowded, ever convivial, and hope-inspiring!

 

Photo Nazım Serhat Fırat

(Yeşil Gazete)

TRT’den “Recep Tayyip Erdoğan’a hayır” tweet’i!

TRT Müzik Radyo’nun resmi twitter hesabından önce Reep Tayyip Erdoğan’a Hayır temalı bir çizimin linki gönderildi, ardından da “OccupyGezi Devrim Şarkısı” adında bir youtube klibi ve şarkısı paylaşıldı.

4 Haziran’ı 5 Haziran’a bağlayan geceyarısı civarında önce sağdaki “Recep Tayyip Erdoğan’a hayır!”  fotoğrafı linkli olarak yayınlanan twitter sayfası, ardından şu adresteki #occupyGezi şarkı ve klibini yayınladı.

http://www.youtube.com/watch?v=Ai84-vkD0No&feature=youtu.be

TRT Müzik Radyo’nun resmi twitter hesabının Anonymous tarafından hacklendiği sanılıyor.

[Özel Haber] Tarık Ali’den mesaj var: Müteahhitler sultanı için birkaç ders

Pakistan asıllı İngiliz düşünür Tarık Ali, Gezi Parkı’nda başlayan ve tüm Türkiye’yi saran halk hareketiyle alakalı düşüncelerini yazdı.

*

Birkaç ay önce İstanbul’da bulunduğum sırada, aktivistleri çepeçevre saran kasvetli depresyon havasını fark etmemek çok zordu.  İstiklal’de bulunan, şehrin en eski sinemalarından birinin yıkılacak olması, iş dünyasının ve pazarın çıkarlarına şartsız teslimiyet hali, iktidarın en önemli finansal ve politik dayanaklarından biri olan inşaat sektörünün katı bir şekilde savunulması, genel umutsuzluk havası, medyanın köle gibi itaatkar suskunluğu… Tüm bunlarla beraber Erdoğan’a yönelen öfkenin artması geliyordu. Demokratik olarak seçilen ancak dar kafalı bir diktatör gibi davranan, ülkenin her yanındaki müteahhitlerin sultanı Erdoğan. Yanlış hatırlamıyorsam 62  ehlileştirilmiş “bağımsız” entellektüeli danışmanı olarak yanına almış. Bu soytarılar acaba şimdi ne öneriyorlar?

Taksim Meydanı’nda patlak verenler Türkiye politikası için son derece önemli gelişmeler. Hareketin hızla Ankara, İzmir, Bodrum ve diğer küçük şehirlere taşarak Erdoğan’ın istifasını talep etmesi – ki bu ABD’de Occupy hareketlerinin Obama yöneltmediği bir talep – bu hareketin politik olarak benzerlerinden ayrıştığını gösteriyor. Bu hareket diktatörlüğe meydan okuyor. Bu hareket ülkeye ve dünyaya körleşmiş, yıkıcı, neo-liberal ve artarak militerleşen hükumet politikalarına karşı bir muhalefet olduğunu gösteriyor. Erdoğan ön yargılarını, muhalifleri “alkolikler” olarak tanımlayarak gözler önüne serdi. Eğer bu inşaat mafyasına ve hilkat garibelerine sadece alkolikler karşı çıkabiliyorsa, mantık derhal alkol almaya başlamayı gerektirir. Toplumsal olarak tutucu, politik olarak prensip sahibi olmayan, ekonomik olarak birkaç seçkin iş koluna bağımlı hale gelmiş, askerî olarak ise NATO’nun en favori İslamcısı durumundaki bu iktidar partisi, sokakların sesini dinlemeli. Arka arkaya şehirlerden haykırılan hakikatler hükümete nahoş gelebilir; ancak söyledikleri, danışmanların yumuşatılmış sözlerinden, kalemleri satılık köşe yazarlarının yazdıklarından ve yandaş kanalların haber sunucularının dediklerinden daha değerli. İstanbul’un vatandaşları yeni bir şey çıkardı ortaya ve bu daha başlangıç. Umarım…

[Yeşil Gazete]

Gezi Park Resistance message from Roger Waters in Japanese

in Japanese

“ピンクフロイドのロジャー・ウォーターズからゲジ公園の反抗にサッポートのメッサジ


ゲジ公園の反抗の7番目の日にその反抗が世界中の皆さんから応援されています。世界中に有名なピンクフロイドのロジャー・ウォーターズからもゲジ公園反抗のためにサッポートのメッサジがあります。それは下記のようです

 

トルコに居る友達の皆さんへ 、

.私はあなた達といしょです。私たちはあなた達といっしょです。あなた達にはオートクラシと制御に反対する権利を持つということは当たり前です。それは彼らがだれでいろうかと構いません。

もし私はインターネットを正しく読んだとしたらあなた達は独裁的な宗教ト独信者に反抗しているのですね。

.トルコはあなた達の国で私たちはあなた達を支えてあなたの自由を哀慕します、あなた達の闘争は世界中に非常に重要です。

いつでも人間が人権やミストレス自由や民主主義のための自己決定のために道を歩いて運動します。

.私たちはあなたと物理的に同じ火事の中に居ませんが催涙ガスの雲の中で私たちの魂が会いますよ。

あなた達の気持ちに尊重します、そのように我慢するのは簡単なことではないでしょう

.あなたの素晴らしい国は東と西の真ん中にあります。コンスタンチノープルは歴史的な伝説であります。あなたが反対することは皆さんの転機で大変な時期を超えるために大切です。

今日あなた達がやっているより重要なことがありません。

心から宜しくお願いします。

尊敬しています。”

* * *

in English

“To all my friends in Turkey

I am with you! We are with you! You are so right to resist the forces of autocracy and repression. It doesn’t matter who they are.

If I read the Internet right, in your case, you are resisting autocratic religious zealots.

Turkey is your country and we support you and yearn for your freedom, but also, you and your struggle are so important to the rest of the world.

Every time a man or woman or child takes to the streets, and stands up for human rights, for self determination, for democracy, for Mistress Liberty, the rest of the world is in debt.

We are not physically with you in the water cannon’s fire, in the tear gas clouds, but we are with you in spirit.

We applaud your stand for we know it is not easy.

Your great country stands at the gateway between east and west. Constantinople is legend in the history of civilization. Your resistance today may well be a turning point between all of us and a return to the dark ages.

THERE IS NOTHING MORE IMPORTANT THAN WHAT YOU ARE DOING TODAY:

With love, and tears, and huge respect,

Roger Waters.”

* * *

in Turkish

“Türkiye’deki bütün dostlarım,

Sizlerleyim. Sizlerleyiz. Kim olduklarının önemi yok, baskı ve otokrasiye karşı direnmekte çok haklısınız.

Eğer internetten okuduklarım doğruysa, dinci despot yobazlara karşı çıkıyorsunuz.

Türkiye sizin ülkeniz ve sizi ve özgürlük mücadelenizi destekliyoruz, unutmayın mücadeleniz dünyanın geri kalanı için de çok önemli.

Ne zaman ki bir Kadın, erkek, çocuk sokağa çıkıp insan hakları için, demokrasi için, kendi kaderini kendi belirlemek için, özgürlük için ayağa kalksa dünyanın geri kalanı ona borçludur.

Su tazyikleri, gaz bulutları içinde fiziken yanınızda değiliz ama ruhen sizinleyiz.

Direnişinizi alkışlıyor ve kolay olmadığını biliyoruz.

Harika ülkeniz batı ile doğu arasında duruyor, İstanbul uygarlık tarihinin efsanesidir. Bugün direnişiniz hepimiz için bir dönüm noktası olabilir.

BUGÜN SİZİN YAPTIĞINIZDAN DAHA ÖNEMLİ HİÇBİR ŞEY YOK!

Sevgi, gözyaşları ve büyük bir saygıyla

Roger Waters”

 

translate (in turkish): Gizem Hasırcıoğlu

translate (in japanese): Pınar Demircan

(Yeşil Gazete)

 

 

Yaşam alanımız ve çıkarlar – Ayşe Buğra

1 Haziran Cumartesi gecesi İstanbul’a yağmur yağdı. Yağmurun şehrimize sinen iğrenç gaz kokusunu yıkayıp temizleyeceği umulabilirdi ama galiba bu pek kolay olmayacak.

Pazar sabahı gazeteler, konuya gerçek bir sevinçle veya “gelişmelerden iktidar devirme hesabında olan ve demokrasiyle hiç ilgisi olmayan kimi güçlerin yararlanmak isteğini görebiliyoruz”[1] gibi sinirli ifadelerle yaklaşan köşe yazarlarının katkılarıyla, bir zafer haberi verdiler. Kazanılan bir meydan mücadelesinin sadece ilk aşamasıydı.

Ama en azından bugüne kadar çok temiz bir zaferdi ve her şeyden önce gençlerin, özellikle de genç kadınların zaferiydi. Bu zaferde muhalefete mensup milletvekillerinin de payı var. İstanbullular olarak, direnişçilerin yanında yer alan ve bu yüzden biri hastanelik olan Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) milletvekillerine, gene hastanelik olmayı göze alarak polise direnen Sırrı Süreyya Önder’e teşekkür etmemiz gerektiğini düşünüyorum.

Direnişin, yaşam alanlarını korumak üzere aralarındaki bütün siyasi görüş farklarıyla birlikte yanyana durmayı başaran insanların oluşturduğu sivil ve kendiliğinden bir hareket halini almış olması çok önemli. Ama Türkiye’yi “Arap baharı”na sahne olan ülkelerden ayıran en önemli ve olumlu unsurun,  her şeye rağmen yerinde duran örgütlü bir siyasi parti muhalefeti olduğunu da unutmamak lazım.

Bu muhalefet sivil direnişçilerden bir şeyler öğrenebildiği ölçüde başarılı olacağını görür, sivil direnişçiler de kalıcı kazanımlar sağlayabilmek için siyasi seçim süreçleri ve seçilmiş hükümetler üzerinde etkili olmak durumunda olduklarını unutmazlarsa, Türkiye’nin demokratikleşmesi Orta Doğu ülkelerinde olduğu kadar acılı ve zor bir süreç olmayabilir.

Buna karşılık, genel olarak Türkiye’nin demokratikleşmesinin, özel olarak da “İstanbul’un kurtuluşu”nun önündeki çok önemli bir engel var. Bu, ekonomik çıkarlarla ve ekonomik çıkarlarla siyasi çıkarların içe içe geçmişliğiyle ilgili bir engel. Türkiye’nin hala sözü edilmekte olan ekonomik başarısı, sanayi sektöründeki rekabet gücüne bağlı bir başarı değil.

Büyük cari açığa rağmen[2], ekonominin hızla büyüdüğüne duyulan güven, dünya ekonomisinin karışık durumu yüzünden yatırım olanakları kısıtlı olan finansal sermayenin Türkiye’ye akmasına yol açıyor.

Hızlı büyümenin sürmesi de, Taksim Platformu sözcüsü Betül Tanbay’ın, 31 Mayıs Cuma günü dış basını bilgilendirmek için yapılan toplantıda kısaca değindiği gibi, altyapı ve inşaat sektöründeki yatırımlarının durmamasına bağlı. Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) hükümetinin iktisat politikası, bu hükümetin AVM, rezidans, köprü vs. furyasını, doğa ve kültür varlıklarını feda ede ede, şehirleri yaşanmaz kıla kıla, sürdürmesini gerektiriyor.

Ama işin bir boyutu daha var. 20. yüzyılda özellikle gayrimüslim azınlıklardan yeni ortaya çıkan müslüman girişimcilere doğru kayan sermaye, bugün bir kere daha el değiştiriyor. Bu el değiştirişin en önemli boyutu, popüler basın ve popüler basını izleyen akademik çevrelerin anlata anlata bitiremedikleri “Anadolu sermayesi” değil. Bugün, AKP döneminde- yereldeki değil ulusal düzeydeki faaliyetleriyle- baş döndürücü bir biçimde zenginleşmiş olan bir grup büyük iş adamı ve onların şirketleri ortaya çıkmış durumda.[3]

Bu şirketlerden biri, hükümetin hiç olmazsa adını değiştirmek zorunda kalacağını umduğum “Yavuz Sultan Selim Köprüsü” projesini gerçekleştirecek olan İÇ Holding. Taksim düzenlemesi ve Gezi Parkına yapılması planlanan AVM’yle ilgili olarak adlarını duyduğumuz iki şirket, Cengiz Holding ve Kalyon Grubu da, AKP döneminin yükselen yıldızları arasında yer alıyorlar. Cengiz Holding’i, Hasankeyf’i sular altında bırakacak olan Ilısu Barajı projesinden hatırlayanlar olabilir.

Kiptaş ve Metrobüs gibi kentsel altyapı projeleriyle ilgili önemli ihaleler kazanan Kalyon Grubu’nun siyasi bağlantıları ise, sermayaderlarının içinde aktif olduğu söylenen Milli Türk Talebe Birliği günlerine gidiyor.

Hasan Kalyoncu’nun adı, kurucuları arasında adı alldığı çok sayıda kentsel dönüşüm projesinin dikkat çekici bir hal almaya başlayan MVM adlı bir şirketle ilgili olarak CHP’nin açtığı meclis tartışmaları sırasında da gündeme gelmiş ve 1980’lerde kurulmuş olan ve kurucuları arasında aldığı çok sayıda MVM’nin yönetim kurulu başkanı Şahin’le birlikte Tayyip Erdoğan’ın ve epeyce tanınmış AKP milletvekilinin bulunduğu muhafazakar milliyetçi Birlik Vakfı’yla ilişkisi basına yansımıştı.[4] Hasan Kalyoncu’nun ölümünden sonra, kendisinin siyasi geçmişi ve ilişkileri yeniden basında yer aldı. [5]

Bu örnekler, yeni dönemde devletle işadamları arasındaki ilişkinin aldığı biçimin niteliğini göstermek açısından ilginç. Bu ilişkilerin, bazen kökleri yıllar öncesine giden siyasi birlikteliklere dayandığını, içlerinde barındırdıkları siyasi ve ekonomik çıkarların eskisine nazaran çok daha fazla içiçe girmiş olduğunu görebiliyoruz.

Bu da benim aklıma, bir zamanlar AKP’nin seçim kampanyalarında çok kullanılan bir şarkıyı getiriyor: “Beraber yürüdük biz bu yollarda”. Bu yollarda beraber yürümüş olanların, bugün edindikleri devasa ekonomik ve siyasi gücü korumak için sırt sırta verip sağlam duracaklarını ve kolay kolay birbirlerini “satmayacaklarını” düşünebiliriz. Bu, yaşam alanlarını korumaya çalışanların işini hiç kolaylaştırmıyor.

Ayşe Buğra – Bianet.org


[1] Cengiz Çandar, Radikal, 2 Haziran 2013.

[2] Türkiye’de, ihracat- ithalat dengesini, turizm gelir giderlerini ve iki yanlı diğer dış transferleri içeren cari ödemeler dengesi büyük bir açık veriyor. Bu açığın milli gelire oranı, hiç bir OECD ülkesinde veya “yükselen piyasalar” tabir edilen gelişmekte olan ekonomilerin hiç birinde bu kadar yüksek değil. Bununla ilgili olarak The Economist dergisinin her sayıda verdiği “Economic and financial indicators” tablosuna bakılabilir.

[3] Bu konuda ayrıntılı bilgi için bkz. Ayşe Buğra ve Osman Savaşkan, “ Yerel sanayi ve bugünün Türkiyesi’nde iş dünyası”,  Toplum ve Bilim, n. 118, 2010.

[4] ”Şirket sahibi Bilal Şahin Birlik Vakfı Kurucu Üyesi”, Sabah, 2 Mart 2007; “İhalelerin gözde firması”, Milliyet, 

[5] “İnşaat sektörü Kiptaş ve Metrobüs ihalalerinin müteahhidi Kalyoncu’yu kaybetti, Hürriyet, 23.11. 2008:  http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=10423538

#TabiatKanunuTasarısınaHayır

Gezi Parkı’nda yaşanan ve daha sonra tüm Türkiye’ye yayılan protestolar sürerken AKP de doğa yıkımını tüm Türkiye’ye yayacak bir girişimi tamamlamak üzere.

Tabiatı Koruma Kanunu adı altında tüm tabiat alanlarını imara açacak olan tasarının ironik olarak 5 Haziran Dünya Çevre Günü’nde TBMM’de görüşülmesi bekleniyor.

Die Mörder!!

0

Abdullah Cömert, 22-jähriger Demonstrant wurde in Antakya in den Kopf erschossen und ums Leben gekommen.

Seit Tagen demonstrierte das Publikum, um seine Solidarität mit Istanbul Gezi Parki zu zeigen. Während der Demonstrationen in Armutlu Bezirk wurde der 22-jähriger durch den Kopfschuss gegen 23:30 Uhr als schwerverletzter zum Krankenhaus transportiert. Auf die Nachricht vom Tod strömten seine Verwandten und Bekannten ans Krankenhaus.

(Yeşil Gazete)

New York Times’ta Gezi Direnişi için tam sayfa ilan hazırlığı

Yurtdışında yaşayan ve Gezi Parkı direnişlerine destek vermek, gerçekleri sansüre takılmadan, anaakım medyanın süzgecinden geçirmeden aktarmak isteyen yurttaşlarımız, başlattıkları yardım kampanyası ile bir gün içerisinde New York Times’ta tam sayfa ilan yayınlatacak miktarı toplamayı başardılar.

Dünyanın önde gelen bağış ve destek sitelerinden indiegogo.com üzerinden 3 Haziran tarihinde başlatılan kampanyada toplanması hedeflenen ve New York Times’ta tam sayfa ilan verilmesi için gerekli olan $53.800’lük fon bir gün içerisinde aşılarak 4 Haziran 10:00 itibariyle $74.900 toplandı. İlandan artan bütçe ile ne yapılacağına da yine destekçiler karar verecek.

Kampanya mesajında kampanyanın hiçbir parti, organizasyon ile bağlantısı olmadığı belirtilirken şu anda kampanya sitesi üzerinde son 10 saat içerisinde destekcilerin beraber şekillendirdiği 3 metin oylamaya açılmış durumda. Metinler farklı üsluplara ve hedef kitlelere göre yazılmış olsa da mesajları ortak: Bu mücadele sadece bir park için değil, herkes için demokrasi istenen barışçıl, partisiz, bayraksız bir mücadele.

Oylamanın sonucuna göre belirlenecek metin en kısa süre içerisinde NY Times gazetesinde tam sayfa olarak yayınlanarak Gezi Parkı Direnişi’nin ABD’deki sesi olacak.

Yeşil Gazete olarak süreci takip ederek yayınlanacak metnin Türkçe çevirisini de sizlerle paylaşacağız.

Kampanya hakkında detay ve oylanan metinlerin İngilizce’leri için tklynz

VERSION 1 – SOFT VOICES TOGETHER ECHO LOUDER

What started as a peaceful protest to save Istanbul’s Gezi Park from demolition, quickly turned violent – thousands of protesters were rocked by the force of Turkish police with chemical weapons and water cannons expelling them from the park. Turkey stands as a global economic power today – but will now be recognized by the world for condoning brutal police retaliation that strikes at the pillars of democracy.

VERSION TWO — A BIT HARSHER/LONGER

From the Citizens of Turkey:

The violent response to a peaceful protest to save Istanbul’s Gezi Park symbolizes an autocratic government’s increasing encroachment on the civil rights of the country’s citizens. We hope for a new dialogue—one that can restore the trust of Turkish citizens in a government that positioned Turkey as a global economic power, but which is now being recognized around the world for condoning harsh police retaliation striking at the pillars of democracy.

VERSION 3 – Trying to be concise, crisp and clear and focus on American reader.

A Call-To-Action for all Global Citizens:

The Turkish people have been outraged by the excessive and violent reaction of their government to a peaceful protest to save Istanbul’s Gezi Park.

 

Click for more details

(Yeşil Gazete)