Bu esnada hepimizi kedere boğan ve öfkeden kudurtan bir haber geldi. Lice’de çoban Ceylan 12 yaşında kaynağı hala “belirsiz” olan bir patlayıcı ile öldürüldü. Biz de olayın vahametine biraz geç hükmederek de olsa Yeşil Gazete’de Ceylan’ın ölmünü haber yaptık. Dilaver Demirağ’ın Yeşiller Partisinin Eşsözcüsü sıfatıyla Radikal gazetesinde konuya ilişkin derinlikli bir açıklaması yayınlandı.

Ancak bu yazılar geç kaldığı için Ceylan’ın ölümünden etkilenen pek çok arkadaşımız “neden Yeşiller bu konuda hiç bir şey yapmıyor?” diye isyan ettiler. Haklıydılar. Ancak henüz Diyarbakırda ve komşu illerde yerel örgütü bile olmayan bir partiden de bu konuyla ilgili olarak açıklama yapmaktan öte ne beklenebilir bilmiyorum.

Durum bana bu memlekette aklı selimin ve empatinin ne kadar ender olduğunu gösteriyor. Ufacık bir destek bile acılı zamanlarda büyük anlamlar taşıyabiliyor. Fırlatılan ayakkabının tersine böyle durumlarda yazılar geniş kitlelere ulaşmak için değil, gözleri o yazıyı arayan bir kaç kişi için yazılıyor.

Bugün Taksim meydanında polisin yarattığı vahşet ise bambaşka bir tartışma başlattı. Polis aşırı güç kullandı kullanmasına, ancak polisin ayarsızlığına cam çerçeve  indirerek yanıt veren bazı küçük sol grupların eylemcileri ise IMF ve DB karşıtı eylemleri, etkinlikleri vs. düzenleyen herkesin çabasını boşa çıkarttı. Çünkü o camlar indikten sonra bir kaç esnaf (provakatörlerin de katkısıyla) eylemcilere saldırdı. Çünkü televizyonda eylemcilerin ne kadar medeniyetsiz olduğundan bahsetmek isteyenler var. Çünkü benim ömrüm içinde kadar cama taş atarak halktan sempati toplayabilen olmadı.

—

Biz durmadan Yeşil Gazeteye bir şeyler yazıyoruz. Peki kim okuyor bizi ve ne anlıyor? İnternet ortamında yayınlanmayan ve genelde kalabalık caddeler üzerinde gençler tarafından satılan, görselliği yıllardır değişmemiş örgüt yayınlarını kimler okuyor? Bu yayınları okuyup harekete ilgi duyan oluyor mu acaba?

Mitingler düzenliyoruz. Binlerce insan bir meydana toplanıyor, sloganlar atıp,  pankartlar taşıyoruz. Çevreden bize bakan insanların ne kadarı sloganlarımızı anlıyor? Orada toplanmış olmamız insanları nasıl etkiliyor?

Son günlerde olup bitenler işte bu sorular üstüne düşünüp durmama neden oldu. Kesinlikle yazı yazmanın veya miting düzenlemenin gereksiz olduğunu düşünmüyorum. Ancak bu uğraşların (özellikle de mitinglerin) etkisini ölçemiyoruz. Randy Shaw’un Aktivistin El Kitabı’nda uzun uzun anlattığı gibi; eylemler bir bağlama oturunca işlev kazanıyorlar. Yoksa sadece gaz soluduğumuzla kalıyoruz.

“Alternatif Forum / İMF-DB ve Krizdeki Dünya: Karşıt Sesler” adıyla yapılacak olan etkinlik 2 Ekim’de başlayıp, 3 Ekim’de sokak protestoları için ara vererek 5 Ekim de son bulacak.

2 Ekim – Cuma

16:15 – 18:45, Salon 1 Küresel Kapitalizmin Esas Örgütleri: IMF – DB

Konuşmacılar:

Ufuk Uras, Milletvekili

Sami Evren, KESK Genel Başkanı

Atilay Ayçin, Hava-İş Genel Başkanı

Mehmet Ali Alabora, sanatçı, aktivist

Doğan Tarkan, Anti Kapitalist Blok

Düzenleyen: Antikapitalist Blok

19:30 – 21:30 Konser: İlkay Akkaya, Grup Marsis

4 Ekim – Pazar

10:00 – 12:30, Salon 1 IMF’ye Karşı Küresel Düşün Yerel Örgütlen

Konuşmacılar:

Aziz Çelik, Kristal-İş

Onur Devrim Üçbaş, Antikapitalist Öğrenci Topluluğu

Asil Çelik İşçileri,

Ankara Türk-İş Bölge Temsilcisi,

Simtel İşçileri,

Moderatör: İrem Nur Aksu

Düzenleyen: Antikapitalist Blok

10:00 – 12:30, Salon 2 IMF’nin Geleceği: Vaatler ve Tehlikeler

Konuşmacılar:

Martin Khor, Executive Director, South Centre

Erinc Yeldan, Prof. Dr. Bilkent Üniversitesi, Ankara

Robert Wade, Prof., London School of Economics

Nuria Molina, Executive Director, EURODAD

Moderatör: Nancy Alexander, Heinrich Böll Stiftung Kuzey Amerika

Düzenleyen: HBS North America ve Third World Network

10:00 – 12:30, Salon 3 Karbon Ticareti Hakkında Bilmek İstediğiniz Herşey

Konuşmacı: Oscar Reyes

Düzenleyen: Transnational Institute (TNI)

12:50 – 13:30, Salon 3 Film Gösterimi: The Carbon Connection

Düzenleyen: Transnational Institute (TNI)

13:30 – 16:00, Salon 1 Kapitalizm, İklim Krizini Çözebilir mi?

Konuşmacılar:

Kerem Kabadayı, Mor ve Ötesi

Mikdat Kadıoğlu, Prof. Dr.

Nuran Yüce, (Küresel Eylem Grubu)

Ömer Madra, (Açık Radyo)

Düzenleyen: Küresel Eylem Grubu

13:30 – 16:00, Salon 2 Adil Bir İklim Finans Mimarisinde Dünya Bankası’nın

ve MDB’lerin (Çok Taraflı Kalkınma Bankaları) Rolü Ne Olacak?

Konuşmacılar:

Athena Ronquillo-Ballesteros, World Resources Institute

Sagar Ambuj, Indian Institute of Technology

Liane Schalatek, Heinrich Böll Foundation North America

Düzenleyen: Heinrich Böll Foundation North America ve World Resources Institute

13:30 – 16:00, Salon 3 Kadin – Kriz: Deneyimler, politika önerileri

Konuşmacılar:

1. bölüm: Kadınların deneyim aktarımı

2. bölüm:

2001 Sonrası İhracatçı Sektörlerde İstihdam Yaratma Potansiyeli : Kadınlar ve

Erkekler için Farklı Olanaklar

Gülay Günlük Şenesen, KEFA Kadın Emeği Çalışan Feminist Araştırmacılar

Krizin Gizli Yüzleri

Nükhet Sirman, Amargi Dergi

Moderatör: Yelda Yücel, KEFA (Kadın Emeği Çalışan Feminist Araştırmacılar)

3. bölüm:Tartışma

Düzenleyen: KEİG, Kadın Emeği ve İstihdamı Girişimi Platformu

16:00 – 18:30, Salon 1 Küresel Kriz ve Savaş Ekonomisi

Konuşmacılar:

Ahmet İnsel (Yazar, Ekonomist),

Hayri Kozanoğlu (Yazar, Ekonomist),

Moderatör: Yıldız Önen

Düzenleyen: Küresel BAK

16:00 – 18:30, Salon 2 IMF-DB ve Yeşil Perspektifler

Konuşmacılar:

Dilaver Demirağ: Ekonomiyi Demokratikleştirmek

H. Ozan Erzincanlı: IMF-Dünya Bankası Politikaları Açlığa Çare mi?

Efe Göktoğan: Küresel Finansal Mimariye Yerel Alternatifler

Süleyman Yılmaz: Küresel Örgütlerce Yaratılan Tarım Sorunu ve Tarım Nüfusunun

Tasfiyesi

Muhin Kemal Şimşek: Suyun mülkiyeti ve IMF-Dünya Bankası politikaları

Ahmet Atıl Aşıcı: Türkiye’nin IMF ile İmtihanı

Düzenleyen: Yeşil Düşünce Derneği

16:00 – 18:30, Salon 3 Bir Adaletsizlik İklimi

Konuşmacılar:

Tamra Gilbertson ve Joanna Cabello

Düzenleyen: Transnational Institute (TNI)

19:30 – 22:00 İklim Değişikliği ve Kalkınmaya Yönelik Yeni ve Adil

Bir Sözleşme

Yemek – Toplantı

Yuvarlak masa tartışması; sadece davetliler katılabilir.

Düzenleyen: Heinrich Böll Foundation North America

5 Ekim Pazartesi

13:30 – 16:00, Salon 1 IMF-DB Yıllık Toplantıları Hakkında Uluslararası

Forum

Düzenleyenler: EuroIFInet, Eurodad, Urgewald ve Türkiyeli kuruluşlar

3 Ekim – Cumartesi, IMF-DB: Eleştirel Arayışlar baslikli Uluslararası Konferansin ve 2,4,5 Ekim tarihlerindeki forumların programini ekte gonderiyorum.

IMF-DB ve Krizdeki Dünya: Karşıt Sesler

İstanbul Bilgi Üniversitesi, Dolapdere Kampüsü

4 Ekim – Pazar

13:30 – 16:00, Salon 3

Kadin – Kriz: Deneyimler, politika önerileri

Bu panelde ekonomik krizlerin ve özellikle en son yaşadığımız krizin  kadınların yaşamları üzerindeki etkisi tartışılacaktır. Kadın örgütleri ve bağımsız kadınlarla birlikte 2008 krizinden çıkış ve sonrası için strateji ve öneriler, makro ve sosyal politikalarda kadınlar lehine bir değişimin nasıl sağlanabileceği üzerine düşünülmesi hedeflenmektedir.  Birinci bölümde,  krizin kadınların yaşamları üzerindeki etkisi ve boyutları,  çok çeşitli kesimden kadınların (işçi kadınlar, ev-eksenli çalışan kadınlar ve ev kadınları…) kendi deneyimlerini aktarmalarıyla tartışmaya açılacaktır. İkinci bölümde ise, Türkiye’de 2001 krizi sonrasında yaşanan dönüşümün üretim, sağlık ve eğitim alanlarındaki etkisi ve bütün bunların kadınların hayatlarını ev içinde ve dışında nasıl değiştirdiği tartışılmaktadır.

Konuşmacılar:
1. bölüm: Kadınların deneyim aktarımı
2. bölüm:

2001 Sonrası İhracatçı Sektörlerde İstihdam Yaratma Potansiyeli : Kadınlar ve Erkekler için Farklı Olanaklar
Gülay Günlük Şenesen, KEFA Kadın Emeği Çalışan Feminist Araştırmacılar

Krizin Gizli Yüzleri
Nükhet Sirman, Amargi Dergi
Kamuda Yapısal Dönüşüm ve Yeni İstihdam Politikaları

Zübeyde Kılıç, Eğitim Sen Genel Başkanı

Moderatör: Yelda Yücel, KEFA (Kadın Emeği Çalışan Feminist Araştırmacılar)

3. bölüm:Tartışma

Düzenleyen: KEİG, Kadın Emeği ve İstihdamı Girişimi Platformu

Bisikletinle Güneşe Dön, Pedalını Bahara Bas!

R. Kaya

-Bir Homo Bisikleticus Eylemcesi-

29 Mart belediye seçimleri yaklaşıyor. CHP ve AKP’nin adayları vaatler sunmada güya birbirleriyle yarışıyor ancak dünyanın büyük metropollerinde bisiklet kullanımı teşvik edilirken, İstanbul’un trafik ve hava kirliliği sorununa çözüm olabilecek yeni bisiklet yolları devreye sokulmadığı gibi olanlar da kullanılmaz halde. Bu adayların vaat ettikleri daha yüksek gökdelenler ve bu sayede daha yüksek rant elde etme hedefleri bizleri sarmıyor. Biliyoruz ki bir viyadük inşası için gerekli olan para, emek ve zaman ile kilometrelerce bisiklet yolu yapılabilir. Kadıköy Birlikte Başarabiliriz Platformu ortak bağımsız belediye başkan adayı Nursel Şengür’ü destekliyoruz çünkü Nursel Şengür ekolojik dengeye duyarlı, emeğe ve insana değer veren eşitlikçi, özgürlükçü, demokratik katılımcı bir yerel yönetim oluşturmak istiyor. Doğaya ve çevreye zarar vermeyen teknolojilerle yenilenebilir enerji kullanımını, atıkların geri dönüştürülmesini, çevreyle ilgili kentsel mimariyi, araçlardan ve kirlilikten arındırılarak yaşamın öne çıkarıldığı yeşil alanlar, sokaklar, meydanlar, yeni bisiklet yollarının üretilmesini sağlamak istiyor.

Homo Bisikleticus diyor ki;
Bisiklet Yolları İstiyoruz! Şimdi!
Hatta bununla da yetinmeyip; bisiklet parkları, bisikletler için trafik ışıkları, bisiklet askılı toplu taşıma araçları ve bisiklete saygılı sürücüler istiyoruz. Neden mi?
Çünkü, bisiklet arabalardan daha güvenlidir,
Çünkü, bisiklete binmek bağışıklık sistemimizi güçlendirir,
Çünkü, bisiklet yolları trafiği rahatlatır, gürültü kirliliği yapmaz,
Çünkü, bisiklet havayı kirletmez,
Çünkü, bisikletin yararları saymakla bitmez, ama en önemlisi eğlencelidir!

Bu sebeple 22 Mart Pazar saat 13:00′de Kadıköy’de Beşiktaş İskelesi önünde buluşuyor seçimlerde ekolojik duyarlılık, Kadıköy’de yeni bisiklet yolları yapılması ve en önemlisi baharı kutlamak için “yürümüyor”, bisikletle dolaşma “eylemce”si düzenliyoruz.

Kış sebebiyle kıyıya bucağa atılmış bisikletlerin tozunu üfleyip, çarkları yağlamanın zamanı geldi.
Bisikletini seven bize takılsın.

Körfez gazetesinde, “Altına Hayır Çöplere Evet Mi?” yazısında, Nilgün Özarar; bu çekincelere mitinge katılmış ve tanık olmuştu;
“Bir başka acıklı tablo daha vardı, alanın tam arkasında minnacık bedenleriyle bir sıra oluşturmuş, ama önlerindeki kocaman insanlardan kaybolmuş, rengarenk giysileriyle, minicik elleriyle taşıdıkları dövizlerde şunlar yazıyordu:
“ Başkan amca bize söz vermiştin unuttun mu ?”
“ Başkan amca çöplerin ortasında büyümek istemiyoruz!”

Bu çocuklar Musaköy, Kemel Köyü, Kızılkeçili ve Y.Okçular köylerinin çocuklarıydı.

Su havzalarını besleyen Okçular deresi yakınına 7 belediyenin çöpünün depolanması için yapılacak tesisin arazi çalışması başlamıştı!

Ağaçlar kesilmeye başlamış, arazi düzlemesi yapılıyordu.

Çanakkale Belediye Başkanı Sn. Ülgür Gökhan, “Siz istemiyorsanız yapmayız, benim çöp sorunum yok.” diyerek bu köylüleri bir yıl susturmuş ve bu bir yıl içinde İstanbul Teknik Üniversitesi’nce hazırlanan düzmece ÇED raporu ile tesisi ihale etmiş. Kürsüde bağırıyordu “Kaz Dağları bir kültürdür. Bu topraklar yıllardır emperyalistlerin iştahını kabartır. Geçmişte de bu topraklara silahlarıyla, askerleriyle girmeye çalışmışlardı. Şimdi altıncı madenci şirketlerle bunu deniyorlar. Geçmişte olduğu gibi bugün de girmelerine izin vermeyeceğiz. Truva Atı’nın bir kez daha topraklarımıza sokulmasına izin vermeyeceğiz” Turuva atı kim?

Kemel köyü muhtarı Sitare Şahin ile Musaköy muhtarı Ethem Baltacıoğlu ağlamaklı gözlerle her geçen basın mensubuna ellerindeki basın bültenini vermeye çalışıyordu. Onlardan biri de bendim.
Umarım aynı duyarlılığı diğerleri de gösterir.”

…

Nilgün Özarar’ın bu yazısında ortaya çıkan şey, çevrecilerin otoriter ulusçularca kullanıldığıdır. Gerçekte bu anlayıştakilerin, siyasi görüşlerinin gereği her ne pahasına olursa olsun kalkınmacılık ve tepeden inmeciliği ilke edinmiş olması dolayısı ile içinde insan da bulunan doğayı sadece malzeme olarak gördüğü için gerçekte yaşamı savunmaları mümkün olamıyor. Nilgün Özarar’ın tanık olduğu çelişki, ekolojistlerin birbirine sahip çıkması doğayla uyumu savunması gereğini ortaya koyması bakımından bence çok önemli.

Garip bir biçimde bu çöp alanı için çevreci olduklarını da iddia eden belediyeyle ilgili açıklamayı okuyalım;

“Çöp depone alanı çevre gününe yetişecek” http://www.canakkaleolay.com/haber_detay.asp?id=39864

Çanakkale Belediyesi Temizlik İşleri Müdürü Aysun Kavcar, Musaköy civarına yapımına başlanılan çöp depone alanının 5 Haziran Dünya Çevre gününe yetiştirileceğini söyledi.
Çanakkale Belediyesi Temizlik İşleri Müdürü Aysun Kavcar çöp depone alanında çalışmaların aralıksız sürdüğünü belirtti. Çalışmalar hakkında bilgi veren Aysun Kavcar; “Musaköy civarına yapımına başlanılan çöp depone alanında çalışmalarımız tüm hızıyla devam ediyor. Şuanda çalışmalarımızın aksamasına neden olacak her hangi bir sorunumuz bulunmuyor. Amacımız 5 Haziran dünya çevre gününde yeni çöp depone alanımızın açılışını gerçekleştirmektir. Bu yönde de çalışmalarımızı aralıksız sürdürüyoruz” dedi.

…

Köylülerin istemedikleri ve çevreye zarar verdiği gibi kendi yaşamlarını da tehdit eden bu olayı belediye bir yandan kaz dağlarına sahip çıkar görünürken aynı mitingte kendisine haykırılan istemleri duymazlıktan geliyor. Bu ben ne istersem o yapılır otoriter dayatmacı mantığın ekolojistlerle gerçekten yaşamı savunanlarla alakası olamaz.

Bu gerçekleri bir başka açıdan fark eden ama yurt sevgisi sömürüsünü anlama fırsatı olmayan bir başka yazarı da birlikte okuyalım;

Yazar görkemli şekilde Çanakkaleye doğru eşsiz doğal güzellikler içindeki yolculuğu anlatıyor ve ardından, “..derken sık sık çalınan 10.yıl marşı ile kendimi adeta “cumhuriyet mitingine” gelmiş gibi hissettim. Hatta tertip komitesine bu konuda kaygılarımı ilettim ama önceden böyle kurgulanmış olduğunu ilerleyen saatlerde daha iyi anladım. Kanal Türk’ün ve Şişli belediyesinin yoğun ilgisinin de bundan kaynaklandığını düşünüyorum. Bazı katılımcıların taşıdıkları dövizlerden ve konuşmacıların dillendirdiklerinden bunu daha iyi görmek mümkündü. Bunda ne varmış diyebilirsiniz, ancak emperyalizme karşı direnişin kalesi olan Çanakkale de yeni direnişler yaratmanın yolunun daha geniş bir anlayışla hareket etmekten geçtiğini düşünüyorum. …”

Bergamadan Çanakkaleye Uzanan Yol… yazısında Erol Engel, direnişler yaratmanın zorunluluğunu görmekle birlikte dayatmacıların çevreci mücadeleleri kendi hanelerine puan eklemek için kullandığının farkına maalesef varamıyor.

Bir Çanakkale mitingi ve çifte sömürü!

Yeşiller işte bu mantığın karşısında olmakla doğru bir tutum sergilemiş oluyorlar.

Bu, dayatmacı mantık, halkı gerçekte hiçe sayan mantık, çevre eylemlerinden de sökülüp atılmalıdır.

Kazdağları mücadelesinin ve Musaköy, Kemel Köyü, Kızılkeçili ve Y.Okçular köylerinin dayatmacı belediye tarafından çöplüğe kurban edilen yaşamlarının yanında yer almak birini savunup diğerine kulak tıkayanları iyi tanımayı ve ekoloji mücadelelerinin politikalarını doğru örmekten geçiyor.

“Yerel saatlerin farklılığı gözetilmeksizin bütün dünyada 1 Mart 2007 Perşembe akşamı, 19.55-20.00 saatleri arası tüm enerji kaynakları kesilecek… Amaç, bütün dünyada yaşanacak bu 5 dakikalık kesintiyle meydana gelecek enerji tasarrufuyla karar mercilerinin dikkatini çekmek.”

satırlarıyla bizleri eyleme çağıran sahipsiz e-postalar dolaşıyordu ortalıkta.

1 mart geldi. Kimileri eyleme katıldı, kimileri katılmadı. Fakat kimse bu işten hiçbir şey anlamadı. 2 mart 2007 sabahı gazeteleri taradığımda Radikal gazetesinde şöyle bir haberle karşılaştım:

“…eyleme vatandaşlarca uyulmasa da İstanbul’daki İş Kuleleri, ışıklarını söndürdü.”

Sonnra yaptığım internet taraması olayın daha garip bir yüzünü görmemi sağladı. Bu eylemin aynısı 1 şubat 2007′de Fransa’da gerçekleşmişti. Türkiye’de eylem fikrini alıp sadece tarihi 1 Mart olarak duyuran bir grup kendini zeki zanneden “çevreci”, iyi niyetli insanlara maymun olma, İş bankasına da çevrecilik şovu yapma şansı sunmuş oldu.

Kimin organize ettiği, ne hedeflendiği, sonucunun ölçülüp ölçülemediği, katılımın ne kadar sağlandığı hakkında hiç bir fikir sahibi olunamayan bu “eylem”in bir benzeri önümüzdeki günlerde gerçekleşecek.

WWF’in organize ettiği eylem geçen yıl 31 mart’da Sydney’de gerçekleşmişti. Sonuçları ölçüp, yayınlayan, WWF bu yıl eylemi küresel ölçekte deniyor. WWF Türkiye’nin internet sayfasında ise eylemle ilgili olarak sadece eylem duyurusu ve katılacağını açıklayan kuruluşların bir listesi var. Eylemin takibinin nasıl olacağı ve Türkiye’deki sonuçlarını öğrenip öğrenemeyeceğimiz hakkında bir satır yok.

WWF üyesi olduğunu tahmin ettiğim Sezen Gülşen’den gelen bir e-posta’da ise

“Bu küresel eylemin parçası olmak için; 29 Mart Cumartesi, 20.00′da, sadece bir saatliğine, elektrikli aletleri ve ışıkları kapatmak yeterli. İstanbul’da da geçen yıl İş Kuleleri ve binlerce bireyin destek verdiği bu çağrıya, bu sene katılan kurumlar WWF-Türkiye’nin kurumsal web sitesi www.wwf.org.tr’de açıklanacaktır.”

gibi bir ibare var. Katılımın ne kadar da kolay olduğunu belirten ilk cümleyi takip eden ikinci cümlede WWF geçen yılki rezaleti üstleniyor.

Mücadelenin her düzlemde sürmesi gerektiği pek çok insan pek çok farklı mecrada dile getirilir. Ben de katılırım bu görüşe. Bu nedenle STK’ların düzenlediği eylemlerin de desteklenmesi gerektiğini, politik mücadeleler ile tamalayıcı olduklarını düşünmüşümdür hep.

Ancak bu yıl eyleme katılmayacağım. Benim için önemli olan eylemlerin benim bünyemde bıraktığı haz değil, alınan sonuçlar. Sonuçlarını öğrenemeyeceğim ve daha şimdiden şirketlerin çevrecilik şovuna dönüşmeye başlamış bir eylem benden uzak Al Gore’a yakın olsun…

Not: Eylem olup bittikten sonra eylemle ilgili yaptığım internet taramalarında Türkiye’de eylemin nasıl gerçekleştiğine dair neredeyse hiçbir veri bulamadım. Tüm bulduğum dünyanın değişik yerlerinde insanların bir saatlerini mum ışığında geçirdiğine dair fotoğraflardı. Aydınlatma amaçlı olarak mum yakmanın kompakt floresan lambaların 357′de biri verimde olduğunu hatılatır, esenlikler dilerim.