Arundhati Roy, Temmuz ayında çıkan “Çekirgeleri Dinlemek – Demokrasi Üzerine Saha Notları” adlı kitabında, demokrasi üzerine düşüncelerini anlatıyor. Demokrasi kavramı üzerinde duruyor, örneklendiriyor. Kitap çok yerinde bir soruyla başlıyor ve düşünmeye çağırıyor

Gerçekten mükemmel bir ülke burası… Her şeyiyle. Bir önceki yazımda biraz değinmeye çalıştığım gibi, her tartışma programında aynı kavramlar var. Demokrasi! Özgürlük! Eşitlik! Birlik! Kardeşlik! Herkes birbirini daha az demokrat olmakla suçluyor. Gören duyan da birbirlerini ileri itiyorlar sanacak. Daha iyiye, daha iyiye…

Habertürk televizyonunda Yiğit Bulut Balyoz darbe planı gazetelere yansıdıktan hemen sonra planı hazırlayan zamanın 1. Ordu komutanı emekli orgeneral Çetin Doğan’ı altı saat boyunca stüdyoda konuk etti. Programda kendinden emin bir şekilde yaptıklarını savunan ve darbe iddialarını yalanlayan Doğan, Yiğit Bulut’un güvenini kazanmayı başardı!

Son anketler AKP’nin bugün seçim yapılsa, bu kez artık tek başına iktidar olacak kadar oy alamayacağı tahminini ortaya koyuyor. Sonuçlar bir CHP-MHP koalisyonunun yaklaştığını haber veriyor. Alarm zilleri mi demeliyim?!

Yıllardır “yargı bağımsız” diyorlardı.  Türkiye’nin siyasetten ve siyasi erklerden bağımsız bir yargıya sahip olduğuna dair masallar anlatılıyordu.
Bilen biliyordu, yargının o kadar da ak kaşık olmadığını, güneydoğu’da “devlet için” karar alan hakim ve savcıları. “Devletin bekasıydı” mevzu bahis. Ne halk, ne hak ne de hukuk önemliydi “sözde olağanüstü hallerde”. İç ve dış mihraklarla mücadele etmek gerekiyordu. [...]

AKP bu darbe girişimlerinin hem hedefi ve mağduru, hem de halihazırda askeri darbelere zemin hazırlayan ve askere bu cüreti veren sistemden en fazla çıkar sağlayan partilerden biri durumunda. Çünkü AKP bu rejimin mümkün kıldığı bir siyasi iktidar. Bu kadar bıçak üstünde statükoyu korumaya çalışmak da kolay iş değil doğrusu…

12 Eylül darbesinin ilk günleri…
Erler ve erbaşlar ellerindeki tüfeklerle sokak, sokak gezerek dışarı çıkma yasağını ihlal edip, kapılarının önünde top oynayan çocukları bile pataklıyorlar…
Bankaların önünde mavi bereliler koruma görevinde…
Süngünün altından bazen eğilerek geçme durumunda kalıyor çocuklar…
Okulların koridorlarında askerler geziyor…
Kapılara koridorda gezen askerlerin sınıfları kontrol edebilmeleri için  cam bölmeler konuluyor…
Partilerin, sendikalar ve derneklerin kapılarına kilit vurulduğu [...]

AKP’ye muhalefeti, benzer politikalar uygulayan önceki hükümetlere karşı yürütülen muhalefetten farklı kılan, daha doğrusu bunu bir tartışma konusu haline getiren bir şey, gerçekten var mı?

Evet,var.

İki nedenle:

Abdi İpekçi’den Hrant Dink’e, Kontr-Gerilladan Ergenekon’a uzanan süreçte yolu 12 Eylüllerle 28 Şubatlarla sekteye uğratılan demokratikleşme mücadelesi hala yeni bir aşamaya evrilemedi.
Geçmişin anti-komünizmi ne ise bu anlamda günümüz işçi düşmanlığı da aynen karakteristik yapısını koruyor.
Abdi İpekçi’yi öldüren katil “cezasını” çekti! Tetiği çektirenler hala karanlıktan görülmüyor. Katil,  artık hollywood kahramanı ve de “vicdani redci” bir kahraman! [...]

Nuray Mert cevaplarını benim de merak ettiğim şu soruları soruyordu: “Askeri vesayetten kurtulma süreci neden, illa sivil iktidara ‘değmesin yağlı boya’ muamelesi yapılması koşuluna bağlı olsun? Korkulan nedir? Sakın çizilen pembe tablonun gerçek olmaması olmasın?” Seçim yaklaşırken, AKP’ye yönelik muhalefetin ana hatlarını belirlemek üzere daha fazla tartışmalıyız.