Bir mayıs günü öğleden sonra hem olanları yerinde görmek hem de desteğimizi iletmek için DİSK genel merkezine gittik. Karşılaştığımız manzara tam anlamıyla bir savaş alanını andırıyordu. Sanki hem binanın içinde hem de dışında bir bomba patlamıştı. Her şey yerlerdeydi; kimi eşya kırılmış, neredeyse her yer ıslanmıştı. İlk saldırıların üzerinden sekiz saate yakın zaman geçtiği halde hem içerde hem de dışarıda biber gazı kokusu geçmemişti. İçerde uzun süre kalmak mümkün olmuyordu. Bina içinde ve dışında bulunan herkes çok yorgundu, gazeteciler dâhil herkesin gözleri kızarmıştı.